İthaki'nin bilimkurgu klasikleri ile tanışmam Sürgün Gezegeni ile olmuştu. Açıkçası çok beğenmemiştim kitabı fakat bunun tamamen benden kaynaklı olduğunu düşünüyorum. (Sonuçta Ursula K. Le Guin'den bahsediyoruz) Düzgün bir okuma yapmamıştım çünkü. Sürgün Gezegeni'nden sonra bilimkurgu klasiklerine önyargım da oluşmuştu, bunun bu kitapla kırıldığını düşünüyorum.
İlk başlarda bir fantastik kitap okuyormuşçasına okudum kitabı. Yalın bir anlatıma sahipti, yer yer romantizm vardı ve bilimsel kavramlardan uzaktı. Fakat son bölümde bilimkurgu olduğu kanıtlandı. Kitapta en etkilendiğim, beğendiğim kısım mahkeme sahnesi ve ondan sonra gelenlerdi. Salvador'un savunması, piskopos ile geçen din ve bilim tartışmaları çok hoştu. Bunun sebebinin de yazarımız Alexandr Belyaev'in bir hukukçu olmasına bağlıyorum.
Yine mahkeme sahnesinden başkanın "Öyleyse neden çalışmalarınızın sonuçlarını yayınlamadınız?" sorusuna Salvador'un "Zanlı sandalyesine oturmakta acelem yoktu." cevabı da kilisenin bilim üzerindeki kısıtlamalarına karşı bir eleştiri niteliğinde olsa gerek. Ayrıca yapılan başarılı deniz betimlemeleri ve İhtiyandr'ın denizde özgürce gezintiler yapmasını yazarımızın geçirdiği felç nedeniyle özgürlüğe olan özleminin parçaları olduğunu düşünüyorum.
İlk bölümlerde okurken sıkılsam da başarılı bir sonla bitirilen bu kitabı gerçekten beğendim. Yazarın diğer kitaplarını da listeme ekledim, okumayı ihmal etmeyeceğim.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.