"Oysa kendime karşı oynamayı denediğim andan itibaren bilincinde olmaksızın kendime meydan okumaya başlamıştım. İki ben'imden her biri, yani siyah ben ve beyaz ben, birbirleriyle rekabet etmek zorundaydılar ve her biri kendi adına galip gelmek, kazanmak için kendini bir tutkuya, bir sabırsızlığa kaptırıyordu; siyah ben olarak yaptığım her hamlenin ardından, hararetle beyaz ben'in ne yapacağını bekliyordum. iki ben'den her biri, öteki bir yanlış yaptığında bir zafer sevinci yaşıyor ama bununla eş zamanlı olarak da kendi beceriksizliğinden ötürü öfkeye kapılıyordu."
...
"Elimde kendime karşı oynayacağım bu anlamsız oyundan başka bir şey bulunmadığından, öfkem, öç alma tutkum fanatik bir biçimde bu oyuna akmıştı. içimde bir şey haklı çıkmak istemekteydi, ama ne yazık ki kendisiyle tek savaşabileceğim, içimdeki öteki ben'di..."
Dr. B yalnızlığın ne olduğunu gerçekten yaşayan bir karakter. Aylarca sığınacak bir şey arıyor ve bir satranç kitabında tekrar kendini buluyor belki de yaşama tutunma isteği bununla kaybolmuyor tutunuyor daha sonraki yaşamında bu hayat kurtarıcı şey ona acı günlerini öyle bir hatırlatıyor ki büyük prestij kazanacağı şampiyonu yenmek duygusu bile o geçmişteki acı ve yalnızlığı sona erdiremiyor.
Esas olanın yalnızlık olduğu, insanlardan soyutlanmaların arttığı, asosyal sıfatını sakız gibi ağzımızda evirdiğimiz şu günlerde modern hayatın o afili yalnızlığı çok yapay.
Yazarla tanıştığım ilk roman, keyifli idi. Sevdim.
·
8 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.