Şii Tefekkür: "Allah "İsmi"": Allah "İsmi" "Allah" lafzının aslı "el-ilah"tır. Çok kullanıldığından dolayı "ilah"ın başındaki "hemze" düşmüştür. "İlah" kelimesi, "kulluk etti" anlamına gelen "eleh'er-recülü ye'lehu" kökünden gelir. Ya da "hayret etti" anlamına gelen "elih'er-recülü" ya da "veleh'er-recülü" kökünden gelir. Bu kelime "meul" anlamında "fial" kipindendir. Tıpkı "mektup" anlamında "kitap" gibi. İlah olarak nitelendirilmesi; mabut, yani kulluk sunulan olmasından ya da akılların zatını kavrama noktasında şaşkına düşmelerinden dolayıdır. Görüldüğü kadarıyla "Allah" kelimesi, çok kullanma sonucu "özel isim" olmuştur. Kur'an'ın inişinden önce de bu anlamıyla kullanılıyordu ve cahiliye Arapları onun ifade ettiği anlamı biliyorlardı. Yüce Allah bunu şu şekilde ifade etmektedir: "Andolsun, onlara 'Kendilerini kim yarattı?' diye sorsan, elbette 'Allah' derler."/ zuhruf, 87 "Zanlarınca, 'Bu Allah'a, bu da ortaklarımıza.' dediler."/ En'am, 136 Bu lafzın özel isim olduğunun bir kanıtı da, Allah'ın tüm güzel isimleri ve bu isimlerinden kaynaklanan fiillerle nitelendirilmesi, ama bu lafzın hiçbir isme sıfat olmamasıdır. Sözgelimi; "Allah Rahmandır, Rahimdir. Allah rahmet etti. Allah bildi. Allah rızıklandırdı." denir; ama "Allah" lafzının bunlardan birine sıfat olduğu ya da bu lafızdan, bunlardan birine sıfat olacak bir kelimenin türetildiği görülmemiştir. Her şeyin ilahı olarak O'nun yüce zatının varlığı, bütün kemal sıfatlarıyla nitelendirildiğini gösterdiğinden bütün kemal sıfatları "Allah" lafzının iltizami manası olur. Dolayısıyla da "Allah lafzı, varlığı zorunlu olan, tüm kemal sıfatlarını kendinde toplayan zatın ismidir." sözü doğrudur. Yoksa bu lafız, çok kullanma sonucu özel isme dönüşmüş ve "elehe" kökünün işaret ettiği anlamın dışında başka husus bu isimlendirmede etkin olmamıştır. /Allame...

Allah "İsmi"

"Allah" lafzının aslı "el-ilah"tır. Çok kullanıldığından dolayı "ilah"ın başındaki "hemze" düşmüştür. "İlah" kelimesi, "kulluk etti" anlamına gelen "eleh'er-recülü ye'lehu" kökünden gelir. Ya da "hayret etti" anlamına gelen "elih'er-recülü" ya da "veleh'er-recülü" kökünden gelir. Bu kelime "meul" anlamında "fial" kipindendir. Tıpkı "mektup" anlamında "kitap" gibi. İlah olarak nitelendirilmesi; mabut, yani kulluk sunulan olmasından ya da akılların zatını kavrama noktasında şaşkına düşmelerinden dolayıdır. Görüldüğü kadarıyla "Allah" kelimesi, çok kullanma sonucu "özel isim" olmuştur. Kur'an'ın inişinden önce de bu anlamıyla kullanılıyordu ve cahiliye Arapları onun ifade ettiği anlamı biliyorlardı. Yüce Allah bunu şu şekilde ifade etmektedir: "Andolsun, onlara 'Kendilerini kim yarattı?' diye sorsan, elbette 'Allah' derler."/ zuhruf, 87 "Zanlarınca, 'Bu Allah'a, bu da ortaklarımıza.' dediler."/ En'am, 136 Bu lafzın özel isim olduğunun bir kanıtı da, Allah'ın tüm güzel isimleri ve bu isimlerinden kaynaklanan fiillerle nitelendirilmesi, ama bu lafzın hiçbir isme sıfat olmamasıdır. Sözgelimi; "Allah Rahmandır, Rahimdir. Allah rahmet etti. Allah bildi. Allah rızıklandırdı." denir; ama "Allah" lafzının bunlardan birine sıfat olduğu ya da bu lafızdan, bunlardan birine sıfat olacak bir kelimenin türetildiği görülmemiştir. Her şeyin ilahı olarak O'nun yüce zatının varlığı, bütün kemal sıfatlarıyla nitelendirildiğini gösterdiğinden bütün kemal sıfatları "Allah" lafzının iltizami manası olur. Dolayısıyla da "Allah lafzı, varlığı zorunlu olan, tüm kemal sıfatlarını kendinde toplayan zatın ismidir." sözü doğrudur. Yoksa bu lafız, çok kullanma sonucu özel isme dönüşmüş ve "elehe" kökünün işaret ettiği anlamın dışında başka husus bu isimlendirmede etkin olmamıştır. /Allame Tabatabai, el-Mizan Fi Tefsiri'l-Kur'an, c.1, s.51 Dolayısıyla "Allah" ismi "Allah"ın kendi ismidir. Ne mısırın ne putların isimlerinden sonradan türetilmiş değildir. el-İlah'ın türevlerinden zannedilmesi de bunun başka bir yanlış düşüncesidir. Çünkü çok kullanımdan düşen hemze ile bir kelimenin dönüşüm geçirmesi arasında dilbilen kimseler için dağlar kadar fark vardır.

Din

··

70 Gösterim

Yorumlar

Lütfen giriş yapınız.