İnsanı düşündürür. Baskı yapan, insani ilişkileri hiçe sayan, sayıca üstün olan, nefes almayı dahi engelleyen, her zavallıdan daima bir rütbe yukarıda olan mahallenin bileği kuvvetleri abileri onlar’dan olmak mı, yoksa tutunamayan, belki de ne yapsa tutundurulmayan selim ışık olmak mı diye. aslında düşünülecek tarafı bile yoktur da neyse. Kitabın en can alıcı cümlesi de şurasıdır bana göre: “Büyümek, yalnız tutunanlara gerekli"
tutunmak onlar’dan olmaksa, en iyisi de sanırım hep biraz çocuk kalmak... TutunamayanlarOğuz Atay