O, ilk sayfada okuyucuları etkisi altına alan, 1216 sayfa boyunca etkisinde tutan, hatta kitap bittikten sonra da etkisinde kalmasına sebebiyet veren harika bir korku/gerilim romanı...
Kitabı, Mahşer'i okumamdan sonra sitedeki dostlarımın "O'yu da oku, literatürde çok kapıştırılır" demeleri ile okudum. Dolayısıyla öncelikle bu karşılaştırma hakkında bir kaç kelime edeyim. Kıyaslayamıyorum... İkisi de gerilimin had safhada aktarıldığı mükemmel edebiyat ürünleri ancak Mahşer her ne kadar gerçek olabilecek bir kurguysa, ve insanı aslında olabilirliği geriyorsa; O da bir o kadar imkansız bir hikaye (Ya da imkansız olduğunu düşünecek kadar yaşlı mıyım yoksa), ve doğa üstü varlıkların ve olayların korkusu hakim hikayeye... O yüzden ikisi de kendi kulvarlarında birer şaheser...
Gelelim O'ya... Hikaye, Derry isimli küçük bir kasabada iki farklı zamanda geçmekte.. 1958'de 7 küçük kahramanımızın 10- 12 yaşlarındaki haliyle başlamış ve tam 27 yıl sonra, 1985'de devam etmiştir. Derry, nehirler ve su kanallarıyla dolu şirin mi şirin ama bir o kadar da tehlikeli bir yerdir. Tehlikeyi yaratan da çoğu kişide "palyaço korkusu" yaratmış olan sevgili, sevimli, çocukların dostu Pennywise'dır...
(Sonrası spoiler:))
Pennywise biçimsizdir, kişinin korkusuyla beslenip şekillenir. En çok korktuğundur. Bu şekilde biçimsiz bir varlık yaratabilmek tam bir ustalık işi... Aynı paragrafta iki kişinin aynı şeye bakarak farklı şeyler görmesini hiç kafa karışıklığına sebebiyet vermeden aktarabilmek, Stephen King'in ustalığının basit bir işareti aslında...
Öte yandan 7 kahramanımıza gelelim... Kendilerine Kaybedenler Kulübü demiş bu 7 çocuğumuzun ortak özelliği, bir şekilde ve bir nedenden dışlanmış olmaları. Birinin aşırı kiloları, diğerinin teninin rengi, bir diğerinin dini inancı, bir diğerinin cinsiyeti, ötekinin sağlık sorunları, başkasının esprileri ve esas oğlanımızın başından geçen bir olay hepsinin toplumdan dışlanmasına ve birbirini bulmasına sebebiyet vermiştir.
King'İn bu kitaptaki en beğendiğim şey, bölüm geçişleri olmuştur. 7 kişinin bakış açısı ve 2 farklı zamanı hesaba katarsak toplamda 14 boyutlu bir hikaye... 14 boyut arasındaki geçişler, cümlenin ortasındaki bir kelimeyle sağlanıyor. Tabi bunda sanırım King kadar sevgili çevirmenin de başarısı büyük.
Yine kitabı okurken sürekli olarak çocuklara ve çocukluğa övgünün olması yüzümü hep gülümsetti... Çocukken sınır tanımayan bir hayal gücümüz var, "imkansızlık" diye adlandırılan kavramı inanç ile yıkabiliyoruz. Ancak büyüdükçe kalıplara giriyoruz, mantık ise içimizdeki pek çok şeyi öldürüyor. Ve aslına bizi güçsüz kılıyor...
Özetle... 10/10'u rahat rahat hak etmiş bir kitap... Okuyun okutun:)
··
1.701 Gösterim
14 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Mahşer ve O kapıştırmaları kaçınılmaz elbette, ama eğer kıstasımız edebiyatsa, bu uzun versiyonuyla 'O' King'in en muhteşem eseri olabilir; ancak benim için Mahşer'in yeri ayrı. Stephen King'in O'da karakterlere gösterdiği özen ve üslûbu gerçekten çok iyi...
Güzel bir inceleme olmuş. Boyutlar arası geçiş benim de en beğendiğim kısımlardan biri. Ustune hemen son çıkan filmini de izledim. Kitabı okuyunca o niye yok bu niye yok diye söylendim açıkçası.
Mithril / Nobody
Gönderi Sahibi
Uygulama kitap incelemeve alıntı paylasmak icin var. Kitap içerikleri burada bulunmamaktadır.
Mithril / Nobody
Gönderi Sahibi
Bir de ben kış mevsiminde okumuştum. Domuz giribi haberleri vardı TV'de... Toplu taşımada vs biri hapşırdığında ya da burun sildiğinde dehşet içinde kalıyordum :)))
O hapşırık urpertisini kitap okurken bayagi ciddi yasamistim. .hapsiran birisini görünce kendimi kötü hissediyordum...ciltli versiyonu beklemeden başlasam mi yeniden acaba
Reklam
Mithril / Nobody
Gönderi Sahibi
Haklı olabilirsin hocam... Edebiyat açısından sanki O bir tık daha iyiydi, kelimelerle dans etmiş Kİng bu kitapta, ama Mahşer kadar etkilenmediğim de bir gerçek... Hala Mahşer'deki karakterleri, zayıflıklarıyla ve güçleriyle özlerim... (ve hala her hapşırdığımda küçük bir korku geçer içimden :) )