Korku1000Kitap
Zweig okumayı her zaman sevmişimdir. Yazdığı kitapların kısa ve öz olmasının yanı sıra yapılan harika karakter tahllileri kahramanın hissettiklerini kendi içimizde hissettirme konusunda oldukça başarılı...
Kahramanın psikolojik sürecini baskın bir şekilde okura geçiriyor.
Öyleki, kahramanın içinde gün geçtikçe artan korkunun beraberinde gelen gerilimin de bizi etkilemesiyle olayın içinde kendimizi bulmamızı sağlıyor.
...
Irene, bu zamana kadar kocasını aldatmayı bir macera,cesaret ve özgürlük sayarken içine kaplanan "korku"bir anda her şeyi değiştirmeye sebep oluyor.
Gün geçtikçe bu korku içine işleyip adeta onu zehirlediğine şahit oluyoruz. İşin garip tarafı panzehiri bildiği halde (itiraf) içindeki korkunun her şeye galip gelmesiyle iyileşme cesaretini de yitiriyor.
Bu süreçte kahramanlığı paylaşan bir kişi daha var, o da kesinlikle Irene'nin kocası...
Bu korku onun eseriymiş meğer.( bunu tahmin etmiştim ) ama tüm bunlara rağmen kocasına hayran kalmamak elde değil. Aldatıldığını bilmesine rağmen yine de karısını kazanmayı düşünmesi çok etkileyici.
Mantığını ve duygularını çok dengeli bir şekilde kullandığına karısıyla yaptığı altı çizilesi konuşmalarla da şahit oluyoruz.
Bu her ne kadar karısı için gizli, ağır bir içsel ceza olsa da sonunda başarıya ulaştığını da inkar edemeyiz. Kitabın son cümlesi de bunu kanıtlar nitelikte:
"İçinde hâlâ acıyan bir yer vardı, ama iyi şeyler vaat eden bir acıydı bu, tamamen kapanmadan önce kabuk tutarken kanayan yaralar gibi sıcak, ama yumuşak bir acı."
·
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.