Tersi ve Yüzü
Camus’nün 22 yaşında yazdığı kitaptır. Genç yaşında yazdığı bu kitap otoriteler tarafından tam not alır ve Camus’nün acemice değil tam bir usta işi bir yapıt ortaya çıkardığını söylerler. Camus’de önsözünde “Bir gün, Tersi ve Yüzü’nü yeniden yazmayı başaramazsam, hiçbir şey başaramamış olacağım” der. İlk kitabında aslında bize gelecekte nasıl eserler vereceğin ipucunu verir. Bilinç, ölüm, adalet, yazgı kelimeleri Tersi ve Yüzü’nde yazdığı diğer kitaplarda da en çok kullandığı kelimeler ve derinliklerine indiği felsefesidir. Bilinci açılan bir insan dünyayı anlamaya çalışmaz, onu karşısına alır. Böyle olunca başkaldırma başlar ve hakikat olarak ölüm dikilir karşısına. İşte Camus bu bilince vardığı ilk kitabından sonra aynı yolda anlamını yitiren dünyaya karşı Sisifos’u, karşısına aldığı dünyaya karşı Başkaldıran İnsan’ı, ölüm için Veba’ya, sürekli tekrara Yabancı’ı yazar. Felsefesini Düşüş’te, Caligula’da, Mutlu Ölüm’de satır aralarına gizler. Diğer kitaplarında değinmedi tek şey “basitliktir.” “Böyle işte ne zaman dünyanın derin anlamını sezer gibi olduysam onun basitliği şaşırttı beni.” Tabii ki bu basitlik bizim basit görebileceğimiz bir durum değil. Bunun altında yatan derin düşüncelerimin izleri var. Bunun bilincine varıp içerde bir şeyler yıkıldığında bunun basitliği yüzümüze çarpar. “Yolculuk benliğimizdeki bir tür iç dekor’u yıkar.” Bu andan itibaren bilincin devinimi başlar. Tersi ve Yüzü’nü yazdıracak alanda budur. Camus yaşam hakkında şöyle der; “Ama yaşamanın kendisi hakkında Tersi ve Yüzü’nde acemice söylenenden daha fazlasını bilmiyorum.” Tahsin Yücel önsözünü bitirirken Camus’nün mütevaziliğine karşın Camus’nün hakkını şu son cümlelerinde verir. “İyice anlaşılıyor artık: Tersi ve yüzü düz bir yolun başlangıç noktası değildir yalnız, her zaman dönülen, her zaman özlenen, her şeyi besleyen kaynaktır, ışığın fışkırdığı noktadır.”
Ağustos 2020
··
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.