Yalnızlık...
Hepimizin kaçınılmaz sonu, bu kitapta öylesine yoğun hissediliyor ki; acıma duygusu ile okuyorsunuz satırları. Santiago'ya değil, kendinize acıyorsunuz aslında. Gelecekteki ya da şimdiki, yalnız benliğinize acıyorsunuz.
Ayrıca çoğumuz, Santiago'nun genç dostu gibi birine sahip olamadan, onu düşünecek tek bir insan kalmayana kadar yaşayacak belki de. Bu ihtimal ile içinizdeki acıma duygusu katlanıyor.
.
Kendi kendine konuşma özelliğine sahip olmayı o kadar istedim ki... Ruh sağlığı açısından doğru karşılanıp karşılanmaması da umrumda değil. Keşke Santiago gibi, kendimle konuşup, fikir alabilsem ve kendime güç verebilsem diye düşündüm okuma süreci boyunca...
Fakat toplumsl normlar öylesine işlemiş ki içime bunun birileri tarafından yanlış algılanacağını bildiğim için yapamıyorum.
Genç adam umarım senin gibi bir dostum olur da, yalnızlık yıllarım bir nebze olsun katlanılabilir geçer.
.
Bu kitabı almama sebep olan önerisi ve güzel videoları için Karavandaki Adam 'a sonsuz teşekkürler...
.
Ernest Hemingway