Dino amcanın okuduğum ilk kitabı, diğer kaleme aldıklarıyla alakalı olarak tarzı aynı mıdır bilmem ama ağdadan uzak, sade, anlaşılır, kasıntı edebi betimlemelere kaçmadan günlük ağza çok yakın anlatımları ile temiz bir kitap.
Çok fazla olay örgüsü olmayan, sakin ve kısa kısa durumvari olaylardan oluşan, eserin ruh haliyle de alakalı olarak çok beklentiye mahal vermeyen bir tarzda yazılmış bir eser.
Voruluşçuluk mevzusu ekseninde, kişinin alın yazısı mı yoksa kendi seçimleri ile mi beklentilere girmesi üzerine, hem analizlerle ilerleyen hem de baş karakterin ruh halini sürekli yansıtan ve ağızda hoş bir tat bırakan lakin buruk bir his de veren bir anlatıma sahip.
İnsan hayatta acaba bazı duygularını neden bastırır. Bazen başka insanların düşündükleri ve düşünecekleri bizim hal ve tavırlarımızı etkiliyorken bu ne kadar önem arz eder hayatımızda?
Bazı gerçekleri saklamak hayatımızda bu kadar mühim bir yere sahip midir?
Kendimize bile itiraf etmekten kaçındığımız duygularımız hayatımızı mahvediyor mudur? Bu konuda cesaretimize neden sahip değiliz? Bizi alıyokan nedir ki?
Keskin sınırları koyan insandır. Bu sınırların kendi sağlığımız için olduğuna da eminiz peki bu keskinlikler bizi acıtmaya başladığında neden buna dur demenin kendi elimizde olduğunu görmez ve acımaya, kanamaya müsade ederiz. İpleri biz örmüşken neden elimizde olan ipe müdahale etmez ve bizi kontrol etmesine müsade ederiz?
Sahte umutlara kendimizi adamak bir seçim midir? Sahte olduklarını bilir miyiz yoksa bizde uyandırdıkları sarhoşluk nedeniyle buna gönülden razı mıyız?
Birçok soruyu düşündüren ama her seferinde cevabı vermeyip size bırakan bu eser herkesin kitaplığında olmalı azizim. İyi okumalar.
·
7 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.