~ UKDE KİTAP YORUMU~Edebiyat
Uzun zamandır hiç bu kadar 'içimizden, bizden' bir roman okumamıştım. Bir roman okuyor gibi değil de, adete ailemden birinin yaşadıklarına, hayatına şahit oluyor gibi hissettim. Elif Hanım'la birkaç yıl önce, bir kitap fuarında tanışma fırsatına sahip oldum. İsmiyle müsemma, Elif gibi ince, zarif, kibar bir hanımefendiydi. Onu tanıdıktan sonra hiç tereddüt duymadan, 'acaba sever miyim?' sorusunu kendime sormadan hemen kaleminden okuduğum ilk kitabı olan 'Seher Vakti'ne' akabinde de aynı heyecanla 'Duvak'a' başladım. Elif Hanımın efsunlu bir kalemi olduğunu ve bunu ustalıkla kulandığını düşünüyorum. En basit, sıradan bir konuyu dâhi dünyada eşi benzerine rastlanmamış, kalbinizin derinliklerinde yer edinen bir şahesere dönüştürüyor. Ukde'de aynı hevesle, kalbim pır pır ederek başladığım ve kitabı bitirip kapağını kapattığımda gözlerim kapalı uzun bir süre tesirinin geçmesini beklediğim diğer kitapları gibi oldu. Aynı anda hem dudaklarıma bir tebessüm hemde kalbime bitişin verdiği hüzün oturdu.. Tüm kitap boyunca hissettiğim de buydu zaten. Kalbime tohumlarını ektiği çiçek bir sayfada hüzün yaşlarıyla sulanırken bir diğer sayfada içten bir gülüşle güneşin sıcaklığını toprağının en derinlerindeki köklerinde hissetti.
Ah o Zeynep... Ne demeli? Yaşadıklarını nasıl anlatmalı? Bilemiyorum. Kelimelerim kifayetiz kalıyor. Yaşadıkları adeta bir düğüm oldu kaldı boğazımda. Sorgulamadan edemedim şu soruyu 'acaba başıma böyle bir olay gelse bende bu kadar sağlam durmayı başarabilir miydim?' Ama cevabım her seferinde 'hayır' oldu. Ben satırlarda debelenirken, kalbim birinci kattan düşen kristal bardak gibi un ufak olurken bu kadar dik bir duruş sergileyemezdim. Yastığımı mesken bilir, ölümün kapımı çalmasını önemli bir misafiri bekler gibi sabırsızlıkla beklerdim. Ama Zeynep öyle yapmadı hayata tutunmayı, kendi mutsuzluğuna rağmen herkese mutluluk saçmayı başardı. Yetimlere kollarını bir abla, anne edasıyla açtı. Ailesinin davranışlarına rağmen onları her fırsatta savundu onları aklayacak bahaneleri bulmaya ve onlara inanmaya çalıştı. Hayallerinin katili olan Orhan'ın ailesine bile zor da olsa gerçek bir gelin gibi davrandı. Bu hikayenin en günahsızıyken en büyük imtihanlara o tutuldu..
Orhan.. İki farklı ruhun tek bedende toplanmış hali. Bir tarafta nazik, kibar, beyefendi Orhan diğer tarafta gözünü bürüyen intikam hırsıyla yakıp yıkan küle döndüren Orhan. Tam bir Karadeniz erkeği o. Dalgalı denizleri de aşmış fırtınalı okyanus olmuş adeta. Bir sayfada sinirden yastık ısırtacak hale getirip, 'bu yaptığının da dönüşü yok artık' dedirtirken diğer sayfada yaptığı küçücük bir jestle mum gibi eritiyor insanı. Yaptığı planın yanlışlığının her an bilincinde. Zeynep'in suçsuzluğunun farkında olmasına rağmen devam etmesi, intikamından vazgeçememesi Zeynep'i yaraladığı kadar onu da yaralıyor aslında ama nefsine geçiremiyor sözünü. Hem bilmiyor da bu yangının daha da harlanacağını ve yaktığından daha çok kendinin yanacağını. Allah nasip ederse ikinci kitapta hep birlikte göreceğiz Zeynep'in "Aramızda ceza çekecek olan biri varsa o da bir tek sensin! Gün gelecek sana bu yaptıklarını ödeteceğim...Hem de fena ödeteceğim Çarmıklı!" tehdidini nasıl gerçekleştireceğini.
İkinci kitap çıkana kadar bendeki bu çocuk sabırsızlığıyla nasıl bekleyeceğim bilmiyorum. Belki kendi senaryolarımı kurup, beğenmeyip tekrar kurup yine beğenmeyip bu döngüye girip binlerce sahne oynatacağım zihnimde. Ama eminimki ikinci kitabın nüshasını elime alınca düşündüğüm onca senaryonun nasılda acemice, nasılda noksan olduğunu görüp kendime güleceğim. Ve bitmesin diye korka korka ama büyük de bir susuzlukla dalacağım sayfaların büyülü dünyasına. Kana kana içeceğim Zeynep'le Orhan'ın aşkını...
·
150 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Ebru S.
Gönderi Sahibi
Beğenmenize ve okuma listenize ekleyecek olmanıza çok sevindim.. İnanın pişman olmayacaksınız. Kendim okuduktan sonra kaç kişiye okuttuysam hepsi bayıla bayıla okudu. Umarım sizde en az benim kadar seversiniz🍃🌿