Kitap 30 küsür yaşlarındaki bir çiftin hayatını bize sunarak başlıyor sonra bir anda bunların geçmişine gidiyoruz, tanışmalarına ve gençlik maceralarına. Kitap bu iki karakterimizin gençlik anılarından ibaret. Ayrı ayrı başlıyor hikayeleri ve kısa sürede yolları kesişiyor ki kitabın başından anladığımıza göre yolları bir daha da ayrılmıyor. Korkmayın, spoiler vermedim. O. Henry hikayesi değil ki bu sonunda şapkadan tavşan çıksın. Hikayenin başı ya da sonu önemli değil, üslup önemli arada yaşanan olaylar önemli. Modiano çok usta bir yazar, hele onunla beraber başka bir kitabı okuyorsanız Modiano ile okuduğunuz diğer yazarın(tabii Modiano kadar usta bir yazar olmaması kaydıyla) konudan konuya geçişleri arasındaki farkı görüp Modiano'yu takdir edebilir ya da Modiano'nun yaptığını normal addedip diğer yazarı tenkit edebilirsiniz.
Kitap bana göre müthiş şiirsel bir paragraflar bitiyor ki o da şu;
Bir şey -daha sonraları bunun düpedüz kendi gençliği olduğunu düşünmüştü- o zamana kadar kendisine yük olmuş olan bir şey, benliğinden kopup gidiyordu: yardan kopan bir kaya parçasının yavaş yavaş denize doğru yuvarlanarak bir köpük fışkırması içinde suda kaybolması gibi...
Bu paragraf -ki finaldir kendisi- neden bu kadar hoşuma gitti? Çünkü kitabın işlediği konulardan biri de gençlerin masumiyeti. Bunun kaybolduğu anın tarif edilişi bu güzel paragraf.
·
150 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.