Bu kitap çok başka bir mevzu benim için. Satranç'ı ve Amok koşucusunu çok severim. Bayıla bayıla okuduğum ve bitirince büyük bir tatmin duyduğum kitaplar. Yalnız Olağanüstü Bir Gece genzime durdu sanki. Hazmedemedim. Farkına varmak. Hissetmek. Yenilenmek. Dibi görmek vesaire. Bütün bunlar kitabı hazmetmemi zorlayan etmenler. Çok daha sevdim değerli okuyucular. O hazımsızlık mutlu hissettirdi beni. Son sayfayı okuyunca doydum artık. Kitabı kapatıp gülümsedim biraz. Artık en sevdiğim Zweig kitabı farklıydı. Artık ben farklı biriydim (O kadar da değil, daha edebi olsun diye yaptım. Ama değiştirebilirdi de kim bilir?)
Hayata farklı bir açıdan bakmanızı sağlayacak bir kitap. Sakın Satranç'ı beklemeyin. Olağanüstü Bir Gece başta da dediğim gibi başka bir mevzu.