Benim de sevmeye hakkım yok mu Albayım? Yok!Edebiyat
Hayat bir sahne. Biz her sabah uyanır ve bizden istenen rollere bürünürüz. Toplumun belirlediği roller dışına çıktığımızda dışlanırız ve bendeniz Hikmet Benol gibi kafamızdaki şahsiyetlerle arkadaşlık kurabiliriz ancak. Çünkü başka kimse kabul etmez bizi. Kendimize hayali karakterler yaratır onlarla gerçekmiş gibi konuşur dertleşiriz. Ama bu bir yandan iyi bir şey. O karakterleri istediğimiz şekilde yaratıp istediğimiz şekilde hareket etmelerini sağlarız. Az biraz şizofren gibi görünsek de biz hayatımızdan memnunuzdur, toplumun diğer bireylerinin bizi nasıl gördüğü o kadar da önemli değildir. Trajikomik olan taraf da şu ;yarattığım karakterlere verdiğim isimler: Sevgi ile sevgiyi bulmaya çalışırken sevgisiz, Bilge ile bilgisiz kalışım.
Her insanda olduğu gibi ben Hikmet Benol’da da anlaşılma hastalığı var ne yazık ki. İnsanların birbirini anlamasının imkansız olduğunu neden anlamakta direniyoruz? Bunu bildiğimiz halde insanların bizi anlamasına can atarız. Nafile bir çaba...
Oğuz Atay’ın Tutunamayanlar’dan sonra okuduğum ikinci kitabı. Oğuz Atay Türk edebiyatının postmodern tarzda yazan bir yazarıdır. Bunu çok iyi bir şekilde başarmıştır. Toplumdan çok bireyin içine yönelerek bireyin psikolojini çok başarılı bir şekilde analiz edebilmiştir. Bu bireyler özelllikle toplum tarafından dışlanan, hiçbir dala tutunamayan bireylerdir. İç konuşmalara fazlasıyla yer verir bu da okumayı zorlaştırır. Okuyanın kitaptan kopmasına sebep olsa da kitabın içine girdikten sonra kitabın dünyasından çıkamıyorsunuz.
Başlangıçta okuması zor olsa da direnip bırakmazsanız kitabın tadına varırsınız. Zaten Oğuz Atay da herkese hitap eden bir yazar olmaya çalışmamış. Herkese hitap etmeye çalışan yazarlar kaliteden ödün vermek zorunda kalır.
Zorlayıcı olsa da keyifli bir okuma yapacağınıza eminim..
··
9 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.