İklimler'de birinci bölümde Philippe karakterinin Odile ile yaptığı ilk evliliğini kendi bakış açısından, ikinci kısımda ise diğer evliliğini ikinci eşi Isabelle'in ağzından okuyoruz.
İklimler, bana göre güzel bir aşk kitabıydı. Yalnız bu kitapta iki tarafın da birbirine sonsuz, bitmek tükenmek bilmez bir aşkla ve bağlılıkla tutkun olduğunu okumuyoruz. Ayrıca aralarında kuşkuya yer bırakmayacak bir sadakat bulunduğunu da söyleyemeyiz. İsmine yakışır şekilde bir ilişkinin farklı kişiler açısından farklı iklimlerini, mutluluklarını, zıtlıklarını, bir tarafın uyum sağlamak için kendinden taviz vermesini ve hatta yeri geldiğinde kendini daha küçük görüp aşık olduğu insanı yüceltmesini anlatmış yazar. İki hikayede de bir taraf hep saplantılı aşık konumunda. Philippe kendi düştüğü konuma, kendisine delicesine bir aşkla bağlı olan Isabelle'i de düşürüyor.
İki insanın gerçekten bir ömür boyu aynı seviyede kalacak bir aşkla birbirine bağlanması mümkün mü ya da gerçekten şu hep büyütülen "doğru insan" kavramı var mı? Varsa da illaki bu kavram yalnızca bir kişi üzerinde toplanmış olmak zorunda mı? Birçok şey üzerine düşündürebilecek, satırların altını bolca çizme isteği uyandıran bir kitaptı İklimler.
Bir de söylemeden edemeyeceğim; kitabın kapağı, sadeliği, renk seçimleri ve basımı çok güzel.
*SPOILER İÇEREN NOT*
Kitabın bitişinde gözlerim doldu, tabii bu yalnızca benim sulu gözlülüğümden kaynaklanmış da olabilir. Isabelle'in yaşadığı mutluluğu birazcık daha sürdürmesini çok isterdim. Gerçek sevinç ve huzuru çok kısa bir süreliğine tattı. İnsanın ömrünün en güzel senelerini yalnızca başkasından gelecek birazcık mutluluk için harcayabiliyor olması bana hep çok garip ve acı geliyor.
915.jpg){kind=small}
·
8 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.