Kafka Acımıyor: Zihinlerinizi Açın, 1915 Yılına Gidiyoruz.Edebiyat
Puan vermedi·224 syf.··
Beğendi
·2017 3. kitabı
·12 günde okudu
·Okunma: 13 Eylül 2017 12:56
"Dava" 1915'te yazılmış en sevdiğim Kafka romanı. Tutuklanan ve yargılanan Josef'in suçunun doğası ne kendisine ne de okuyucuya ifşa edilerek kasıtlı olarak ani bir infazla sonuçlanan hikayesini anlatıyor. Aslında Dava; hayatın acımasız, anlaşılmazlığı ve bireyin güçsüzlüğüne dair mesajı açık, sert ve bir sadistin duygusuz duygusuzluğuyla anlatıyor. Kafka'nın düzyazı aracılığıyla aktarmaya çalıştığı daha derin anlamı bir an için yakaladığımda gerçekten korkunçtu. O anlarda, Kafka'nın bir sonraki fikrini keşfetmek için umutsuzca sağlam bir zihinsel dayanak oluşturmaya çalıştım ve aslında bu bir sonraki "Kafkaesk" dersi "Günübirlik Hayat"larla yoğrulmuş zihnime sıçradığında, zayıf dayanağımı kaybetmeme ve "Cehalet Dağı'ndan" aşağı kaymama neden olacaktı. Ulaşılması zor bir zirveydi ve ben donanımlıydım.
Kafka'nın bu anlatımında aslında üstünde duracak o kadar çok tema var ki, hepsini akılda tutmak oldukça zor. Yüzeyde, totalitarizme ve ivme ile beslenen akılsız bir bürokrasinin kötülüğüne karşı ustaca bir saldırı görüyoruz ve bireyi devam eden hareketi için bir yağ olarak öğütürken kimseye karşı sorumlu değiliz. Bu bile tek başına yeterince korkutucudur ve Kafka’nın baskıcı ataletin sorgusuz sualsiz rutin görüntüleri küçük anlık görüntüler veya cehennemin ta kendisidir. Bununla birlikte, Kafka'nın söylediği çok daha fazla şey var aslında. Karanlık seküler kutsamasının anlaşılabileceği çok daha fazla düzey var. Yaşamın kendisi olarak "Sistem ve Kader" olarak bürokrasi ve evrenin kendisine karşı dizdiği güçlere karşı insanın yararsız mücadelesi. Kafka, ayrıca katedralde bir benzetme biçiminde, din konusunda şiddetli bir veryansınla geliyor davada. Hâlâ bu fikri kabul etmeye çalışıyorum ama hüzün duygusu ve hikâyenin ezici umutsuzluğu hâlâ içgüdüsel bir yumruk okuduğum tüm sayfalarda.
Dava'yı bitirdikten sonra oldukça şaşkın ve duyguları ütülenmiş bir birey olarak hayata bir süre mesafeli kaldım, sanki duygularım olaya tam ortasından bakarken gerçekten odaklanamıyor veya bana herhangi bir girdi sağlayamıyormuş gibi. Uyuşmuş ve biraz ruhsal yorgunluk hissettim ve bu duygudan zevk aldığımı söyleyemem. Genel olarak, Dava'yı okulun zorunlu kıldığı bir travma olarak değil, kişisel bir egzersiz olarak okuduğum için mutluyum. Bu kitap çok şey aldım. Muhtemelen Cehalet Dağı'nın dibinde sıkışıp kaldığım ve Kafka'nın bulaştırdığı fikirleri benimsemediğim için yavaş ve zorlu bulduğum bölümlerde vardı.
Kafka'nın düz yazıda ne kadar iyi olduğunun bir diğer kanıtı olan Dava kelimelerin güzelliğinden çok, zihnini parçalayan fikirleri için işlevsel bir sunum sistemini size içtenlikle sunuyor.
··
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.