Kötülük mü Lermontov mu?Edebiyat
Öncelikle kitabın "kahramanı" Peçorin mi yoksa Lermontov mu buna karar vermek gerekir diyerek söze başlamak istiyorum. İlk bölümde yazarımız kendi ağzından aktardığı anlatısını Peçorin'in ağzına nakletmekte. Böylelikle de kendi karakter tasvirini sunmaya buradan başlıyor diye düşünüyorum. Peçorin bir soylu mu yoksa tam tersimi okuyanın yorumu önemli. Ancak kime temas etmiş ise yakıyor tabir yerindeyse. Eser boyunca yakaladığı çizginin hiç dışına çıkmıyor. Yani mutlu son olmayacağını gözümüze sokuyor. Hepimiz insanız çevremizde istemeyerek de olsa zararımız dokunmuş insanlar olmuştur. Ancak bazı yerlerde yürek sızısına sebebiyet veren ve Peçorin vari diyebileceğim olumsuz davranışlar katılaşmış bir yüreğin yansıması bence. Rus edebiyatı Lermontov'dan mahrum kalmamış olsaydı belki daha güçlü bir karakter analizi çıkarabilirdik. Son olarak okuduğum her Rus eserinde de karşıma çıkan düello aksiyonunu anlamakta zorlanıyorum artık. Nasıl oluyor da böylesine iyi eğitim görmüş, kendini yetiştirmiş hatta eserlerinde dahi buna değinmiş kıymetli yazarlar ve Rus aydınları sonunda kendi hayatlarını da karartacak bu ortaçağ saçmalığının kucağına düşmüşler? Hemde hiç ibret almadan? Sonuç olarak güzel bir eser daha okuduk. Şiddetle öneririm. Kötülük kavramının somut örneğini birde Lermontov'dan dinleyin...
·
11 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.