‘Tanrı, tutunamayanlardan rahmetini esirgemesin.’
Öncelikle sayın Atay’ cığım Kullandığınızmükemmelötesitürkçeiçinteşekkürler.
Oğuz Atay ile tanışmama vesile olan bu özel eser Tutunamayanlar... Üzerinde konuşulması gereken o kadar şey var ki ve bir yandan da insanın hiç konuşası gelmiyor öylece bir sessizliğe sürükleniyorsunuz okudukça ve kitapta tamda bu şekilde ironiler barındırıyor. İtiraf etmeliyim ki okumayı seven bir insan olmama rağmen kitabın kalınlığı başlarda gözümü korkutmuştu. Kesinlikle akıcı bir kitap değil aksine yavaş ve sindirilerek okunması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Tutunamayanlarla ilk tanıştığım zamanlarda belirli bir kısmını okuyup yarıda bırakmıştım. Doğru zaman değildi biliyordum. Bu sebeple hiç yıpratmadık birbirimizi. Çünkü yeniden karşılaşacağımızdan emindim. Öylede oldu. İkinci karşılaşmamızda öyle sıkı tutunduk ki birbirimize bende artık bir Tutunamayandım. Eseri okurken kitabın karamsar ruh haline bürünüveriyorsunuz. Bu yüzden benim gibi hayatınızın mutsuz bir döneminde okumanızı tavsiye etmem. Hepten tutunamayacağız yoksa :)
Kitap postmodern tarzda yazılmış. Okurken yazarın zekasını kıvrak kelime oyunlarıyla hemencecik kavrayabiliyorsunuz. Zaman zaman ben ne okuyorum diye düşünebilirsiniz. Özellikle Selim- Günseli ilişkisinden bahsedilen bölümde noktalama işaretleri kullanılmadan yazılan bir kısım bulunuyor. Bu bölüm beni oldukça zorladı diyebilirim. Fakat yinede hiç alışık olmadığım bir tarz olduğu için oldukça hoşuma gitti.
Genel olarak -vakti geldiğini hissediyorsanız- kitap listelerinizin başına almanız gereken biz eser. Eminim ki kitaplıklarımızda varolduğu sürece bizlerde hep bir parça Tutunamayacağız.
·
394 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Günseli bölümünde bilerek mi noktalama işareti konulmamış . Bende kitabı basan kişinin unuttugunu zannediyordum saf gibi😂