Şu ana kadar sadece romanlarını okuduğum Hasan Ali Toptaş’ın bu kez de öykü kitabını okudum. Kitapta:
-Yatak
-Nihat
-Fotoğraf
-Veysel’in Kanatları
-Şeytan Uçurtması
İsimli beş adet öykü mevcut.
Hepsi ayrı ayrı birbirinden güzel öykülerden sanırım en çok “Fotoğraf” ve “Yatak” isimli öyküsülerini sevdim :)
Bir yer yatağının peşine teşekkürler edip minnet duyan, yeryüzünde bulunuşunun bile insanları zahmete soktuğunu düşünen mütevazı, nahif bedenler.. Vicdan dediğimiz şu çok telli zımbırtıyı susturmanın ne güç bir iş olduğuna dair cümleler...bulguru tencereye sayarak koyan anneler... minnet, şefkat , merhamet... sıcacık Hasan Ali Toptaş cümleleriyle güzelim öyküler yine :)
“ Hiç kendim için ağlamadım ben. Hani, kendim için bir kez aglayabilsem İstanbul sesim olacak ama ağlayamıyorum. Annem yok çünkü.” (Şeytan uçurtması öyküsünden. )
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.