Tatar Çölü beni derinden yaralayan bir eser. İtalyan yazar Dıno Buzzatı ile tanışma ve ayrıca okuduğum tek kitabı. Yazarı çok sevdim ve kitaba bayıldım. Kitabın konusuna gelecek olursak genç bir teğmen var ve ilk görev yeri olarak Tatar Çölü Bastiani kalesi’ne tayin ediliyor. Aslında kitap çok basit gibi görünse de gerçekten çok derin şeylerden bahsediyor incelemekte bu kadar zorlanacağımı düşünmezdim ama çok zormuş. Tatar Çölü çok ıssız bir çöl hiç bir olay olmuyor sadece bir gün gerçekten Tatarların geleceğine inandıkları için orada birlik bulunduruyorlar. İlk başta Drogo sürem bitse de bu ıssız yerden gideyim tarzında düşünüyor. Burada çünkü kendimi yükseltemiycem işte mesleğime bir şeyler katamıyacağım diye düşünüyor. Ama sonra kaleye iyice alışıyor ve gitmekten vazgeçiyor. Sonra yıllarca kalede kalıyor gözünde büyüttü zafer tutkusunun kofluğunu ve askerlik hayatının monotonluğunun farkına varıyor. Ve bir varoluş sancısı içerisine giriyor. Gündelik hayatın duran ritmi, alışkanlıkların uyuşturucu etkisi ruhunun derinliklerine işlerken Tatar Çölü’nün sadece kendisi için değil aynı zamanda insanlığın sınır bölgesi olduğunu anlıyor. Kitabın sonu trajedik bir son. Yani aslında bomboş geçen bir hayat akıp giden zaman ve geriye kalan bir hiç. Kitap bittiğinde kendinize “benim de mi hayatım bomboş geçiyor zaman akıp gittiğinde geriye bir hiç mi kalacak?” diye soruyorsunuz. Güzel bir kitaptı böyle şeyleri seviyorsanız yine hemen bitebilecek bir kitap ama zaten böyle şeyleri zor okuyorsanız akıcı olmayabilir. Varoluşsal sorgulamaya Dıno Buzzatı çok farklı bir boyut getirmiş. Ellerine sağlık.
·
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.