1928 yılında yayınlanan Su Adamı, kesinlikle bir inceleme yazısı eklemeye değer. Belirtmek isterim: Yer yer sesli kitapla gitmenize olanak sağlayabilen bir eserdi.
Kitabın ilk iki kısmında, yani neredeyse yüzde yetmiş beşinde; çocukluğumda okuduğum, beni anında içine alan, uçsuz bucaksız denizlerde akıl almaz maceralara çıktığımız kitapları hatırladım. Diğer incelemelerde de belirtildiği gibi, sanki Jules Verne rüzgarı esti Rusya’dan…
Son kısmında ise “işte aslında gerçek bir bilim kurgu romanı” diyebildim, şüphesiz. Konulardan biri olan evrim teorisini zamanına bakarsak korkusuzca açıklamaya çalışmış, yazar. Karakterlerimizden biri Salvator, yaptığı deneyler ve yarattığı su adamı nedeniyle tanrıya karşı olduğu, günahkâr tefekkürlere götürebileceği, gücü az olanları yoldan çıkarıp inancı zayıf olanları kandırabileceği gerekçesiyle kilise ve bazı yargıçlar tarafından suçlu ilan edilmiştir. Oysa yaptığı şey ölmek üzere olan birinin alışılmışın dışında kurtarılışı ve insanın denizde de yaşamasını sağlama çabasıydı. İstemez miyiz, şimdi, denizde de yaşayabilmeyi?
İnsanlar arasındaki ilk balık ve balıklar arasındaki ilk insan Ihtyandr ise, kendisini ne denize ne de karaya ait hissedemeyen, naif, ana karakterimizdi. Bir yunusun göğsünden süt içmeye kalkıştığında denizdeki tek dostları yunuslar tarafından dışlandı. İnsanların karşısına çıktığında ise özellikle görüntüsü sebebiyle “deniz şeytanı” olarak adlandırıldı. Bu tarz diğer eserlerde gördüğümüzün aksine, korkutucu olmak şöyle dursun, örneğin, karaya vuran balıkları ve denizyıldızlarını tek tek toplayıp denize tekrar kavuşturan iyilik dolu biri.
Bazen biz de içinde bulunduğumuz ortamlara kendimizi bir türlü ait hissedemeyiz. Bu his çok rahatsız edicidir. Ihtyandr, beni tam da bu noktada sarmaladı diyebilirim. Uzun lafın kısası Su Adamı çok keyifli, sıcacık bir romandı benim için.
Unutmadan: “Sorun, insanın hayvandan evrildiği değil, onun bir hayvan olmayı bırakmadığında…”
·
9 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.