•havva’nın üç kızı, elif şafak.
eleştirmeye nereden başlayacağımı bilemiyorum. asla merak etmediğim popülist yazarlardan biriydi elif şafak. okumayı da istediğim biri değildi açıkçası, fakat bu popülist yazarımıza karşı ön yargı kırmak adına çok satanlarda sürekli karşılaştığım kitabını okumaya karar verdim.
yazar kendi görüşlerini okura empoze etmeye çalışmış. ülkemizde ne zıtlıklar gündemdeydi (gündemde bile değil) diye oturmuş düşünmüş, laiklik, din, sağ, sol, tanrı, muhafazakarlık, yobazlık konularını önümüze sunmuş. farklı ve bilinçli bir yazar olayım istemiş ama becerememiş. bu kadar yüzeysel ve sıkıcı bi anlatım okumak çok sıkıcıydı. yani kitabı bırakacaktım ama zor dayanıp bitireyim dedim. bir skandal tutturmuş, sözde okuru meraklandırmak istemiş, kıytırık bir olay buluvermiş kendine. zaten 400 sayfa boyunca ne bir heyecan ne bir okuma zevki ne de bir aydınlanma yaşıyorsunuz. keşke okumasaydım dediğim nadir kitaplardan. evet, bu zıt tartışmaları yansıtmak istemiş, uç noktaları göstermek istemiş ama insanların kafası bunlarla dolu olsa da kimse 7/24 tanrı ya da din tartışmaz. kitabın adını da havva’nın üç kızı koymuş ama diğer iki kızı yazarken unutuvermiş sanırım? mona ve şirin’den hiç bahsetmiyordu, sadece vardılar yani...
300lere geldiğimde biraz daha güzel oldu kitap, daha katlanılır. çünkü en azından biraz olaylar oluyordu. koskoca kitabın geri kalan kısmı hariç.
kızın alkolik babasını ideolize etmesi solcu abisini özlemesi vs. şeyler boş ideoloji şovuydu. basit bir dil kullanmış. ruh tahlilleri yap(a)mamış. etkileyici bir anlatım yok.
yani herhangi bir online platformda öylesine birinin yazacağı bir romandı bence. bu yazar nasıl bu kadar ünlü olmuş onu da çözemedim. diyeceğim tek şey: ticari kaygı.
·
107 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.