Ne zaman bu adamın kitabını bitirsem içime hep bir hüzün çöker sanki başucumda kara bulutlar dolanır ama yine de kendimi alıkoyamıyorum elim hep ilk bu adamın kitaplarına gidiyor yine platonik bir aşk ve yine ağlatmayan fakat acı acı gülümseten bir son iyi okumalar Stefan ZweigAmok Koşucusu