Avaz avaz susan, acının kelimeden öte, yüreklerine, düşüncelerine kazındığı insanlar... Acıyı hiç bilmeyenler ve toplumun bu insanlara karşı üç maymunu oynadığı korkunç gerçeği...
Koğuş insan zihni için kullanılmış harika bir metafor sadece. Koğuş bizim zihnimiz de, düşüncelerimiz de...
‘Son nefesime kadar sosyal kötülüğün bir parçası olmayacağım’ dedirtti...
Çehon nöronlarının da hayranıyım artık. Okuduğum ilk eseriydi ve kesinlikle son olmayacak.