Camus varoluşçuluk ve absürdizm izlerini gösteren en önemli yazarlardandır. Roman ve felsefe türünde dediğimiz bu kitap herkese hitap etmez, yazarın diğer kitapları gibi.
E çoğu insan da felsefe türü kitapların kendisine hitap etmediğini söyler. Böyle insanlar "Yabancı" adlı eseri mi okumalıyım "Düşüş" adlı eseri mi diye sorsa bana, düşüş derim.
Mekan Amsterdam'da liman yakınında Mexico-City isminde bir bardır. Kitabımızın kahramanı Jean-Baptiste Clamence. İsmi kitapta iki kez geçer. Kitap iki kişinin konuşmalarını içerir. Clamence'nin karşısındaki kişinin ne dediğini biz Clamence'nin konuşmalarından anlarız. Monolog gibidir, deneme gibidir. Clamence bize kafasında olan biteni anlatır. Clamence kendini çok sever. Bir gün geçmişini hatırlar ve başarıları başarısızlıklara dönüşür.
(Spoiler?)Kendisini ne kadar yargılarsa başkasını da o derece yargılayabilir insan, Clamence kendini yargılar, başkasını yargılar ve o başkasının kendisini yargılamasını ister.
Burjuvanın ahlak anlayışını da alaya alır. Yani kent yaşamında insanların davranışlarını gözlemler ve ahlak anlayışlarının saçmalığına değinir. Sanırım ben en çok bu kısmı sevdim. Özellikle kapıcının cenazesi ve kapıcının karsısı hakkında yazılan bölümü. Suçlunun masum hissetme arzusu hakkında olan bölümü. Anlatılmak istenilenler analiz edildiğinde yaşamımızın belirli noktalarına ayna tutarak perdenin arkasındaki gerçeğe ulaşmamızı sağlıyor.
"A perde mi varmış?" yaa bak meğer varmış.
Kitabı basit cümlelerle ve fazla da spoiler vermeden anlatmaya çalıştım. Dediklerimin bin kat fazlasını bulacaksınız kitapta. Felsefe kitapları meraklısına bulmaca gibidir zaten. Küçük bir ayna tutar sonra düşündürür, sorgulatır.
Dipnot olarak kitabın ilk yayım yılının 1956 olduğunu öğrendim.
Nobel edebiyat ödülü de Albert Camus'a 1957 yılında verildi.
İkinci dipnot olarak, can yayınlarının kitabın arkasına bıraktığı hashtag(#)'lere bayıldım. Tabii Camus kitaplarının tasarımına da benden bir puan daha. Can Yayınları biliyorsun bu işi.
·
17 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.