Kitabı okumaya başladıktan bir süre sonra, bitmesini istemeyerek okumayı sürüncemeye bıraktığım, sayfa aralarından sanki görünmez bir elin yakama yapışarak beni içine çeken bir diğer kitap. Bitmesin...~~~derken dünyadaki her şeyin bitimli olduğu gibi kitap da bitti.
Baş karakter Çiçikov bence çingen. Gogol’un kitapta hangi karakteri ele alsa okuyucu kendini o karaktere bürünmüş olarak buluyor. En leş karakteri aktarırken bile ruhunun incelikleri, tavır ve davranışlarıyla bir yerinden okuyucuyu yakalıyor. Gogol nedense eserde arabaya koşulu atları, çiftlik sahibinin köpeklerinden yarba ve diğerini, evleri, yolları ve bir ton diğer eşyaları çok güzel betimlerken seyis, uşak ve köylülerin üstünde pek durmuyor.
Gogol askerliğini uzun dönem yapmış olmalı ya da o dönem askerler etkin. herif askerleri rütbeleriyle beraber öyle iyi anlatmış ki, inanılmaz. Hele o general, çok acayip. ve sıklıkla Rus insanının üstün meziyetlerini atasözleriyle de destekliyor. çiçikov, “evet lan, işte tam bu” denilen anda abuk subuk bir durum yaratılarak gözden düşürülüyor, kaldırılıyor ve gene düşürülüp yeni bir şansla kaderine terk ediliyor.
Gogol’un kendiyle ve yarattığı karakterlerle arası hiç iyi değil sanırım. Fakat şu var ki okuduğum, ikinci defa okumaya koyulacağım nadir eserlerden biri de ölü canlardır.
·
9 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.