Alexander Dumas'nın üvey oğlu Alexander Dumas Fills'in ilk olarak roman sonrasında ise piyes olarak kaleme aldığı kibar fahişe Marguerite Gautier ve Armand Duval'ın yaşadığı çıkmaz sokaklarla dolu aşkı anlattığı eseridir.
1936'da Camille adıyla Greta Garbo'nun başrolüyle beyaz perdeye aktarıldı.
Türkiye'de ise 1957'de Çolpan İlhan başrolünde gösterime girdi.
Tiyatrokedi opera olarak sergiliyordu bir ara, gitmek nasip olmadı bir türlü.
Fedakarlık ve ince düşünmenin insanın hayatını ne kadar değiştirebileceğinin örneği bence bu roman Albert'ın babasının oğlunun ne kadar üzüleceğini bilse bile onun için kendine göre 'iyi' olan şeyi yapmaya çalışması, Albert'ın babası tarafından reddedilme riski olsa bile annesinden kalan mirası Marguerite'e devretmeye çalışması hatta Marguerite'in gerçekten sevdiği bir adamı kendisine göre Albert için 'iyi' olduğundan onu terk etmesi. Aslında bakarsanız herkesin iyi kavramı başkaları için acı verici olabiliyor, iyi karşısında kötülükler doğabiliyor, masumca yapılan her eylem karşısındakini dayanılmaz birine bile dönüştürebiliyor.
bence okunması gereken sade ve güzel bir dille yazılmış dramatik bir romandır.
Bu acılar çekilmeseydi bu kitap yazılmayacaktı. Kitabın sonlarına yaklaştığımda sıkça düşündüğüm bu oldu. Yaşananlar bir uzun işkence; anlatılanların içinde olmadığı halde aşkı tatmış herhangi birine acı verecek güçte... Ruhunu satmamış çok aşık bir fahişe, çok aşık bir adam... Aralarına koyduğum virgülden bile utanıyorum. Aşklarının büyüklüğü, fedakarlıklarının büyüklüğü ile ölçülmüş baştan sona. Neden aşk bu denli acı çektirmek zorunda? Neden koşullar, yani hayat, bir şekilde en tatlı isteklerimizin önüne geçip bize "dur" demek zorunda? Tutku öylesine güçlü ki olmayacak hayaller kurdurup o hayalleri gerçekleştirmeye yönelik adımlar attırabiliyor bize, Sonucu ise korkunç bir hayal kırıklığı oluyor. Yaşanacakların yönünü tayin eden Armand'ın babası olmasa bu denli acı olur muydu bu son diye düşünmeden edemiyorum fakat yaşananlar gerçek; bu yüzden diğer ihtimalleri bir roman kurgusu gibi düşleyemiyorum kafamda. Marguerite ile Armand'a saygım sonsuz. Düşünüyorum, Marguerite gibi sevilmek ister miydim diye; bilmiyorum. Sevgi, karakterinden ödün vermeyi, boyun eğmeyi gerektirir mi? Gerektirmemesi gerekir. Maalesef hayat olması gerekenlere bakmıyor; çoğunlukla yüreğe teslim oluyor.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.