Tolstoy'un daha önce kitabın adına layık görülen hikayesini başka bir yayınevinden okumuştum ve o zaman da çok beğenmiştim. Yıllar sonra da aynı hissiyatı üzerimde bırakmasına karşılık kitabın genelinin-6 hikayenin toplamının- büyük bir kağıt israfı olduğunu söylemekten kendimi alamayacağımı da belirtmek isterim.
Kitaptaki hikayelerin ortak paydası ve dönüp dolaşıp gelinen kürkçü dükkanı diye tabir edebileceğimiz üç kavram: insan, toprak ve tanrı.
İlk hikaye olan ''İnsan Neyle Yaşar''da sevgi ve insan arasındaki bağıntıyı ele alan yazar; ''İnsana Çok Toprak Gerekir mi'' adlı beşinci hikayesinde ölüm hakikati üzerinden servet-toprak- gerekliliğinin ne ölçüde, hangi amaç ile olması gerektiğinin yanıtını şahane bir sadelikte sunuyor. Bu iki hikaye beni edebi ve felsefi olarak doyurmuşken diğer dördünün gereksizliği ve değersizliği maalesef belli bir düş kırıklığı yarattı. Geriye kalan bu dört hikaye; sanki can sıkıntısından yazılmış ve birkaç değer taşımayan mesajı tekrara düşen gereksiz ayrıntılarla dolu edebi bir bulamaçtan başka bir şey değil zannımca. Anlamış değilim; anlatılmak istenen incelik iletildikten sonra neden bu zaman kaybına gerek duyar bir yazar?
Toparlayacak olursam sadece bahsettiğim iki hikaye için alınıp okunması okutulması gereken bir eser olduğunu düşünüyorum.
··
3 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.