Bu kitabı okurken gözlerimin önüne yazarın bir elinde sigara bir elinde şarap olduğu halde ve çıplakken Tevrat'ı karıştırması, bu kitaba göre ve bu haldeyken bir peygamberler tarihi yazması geldi.
Bizde nasıl Reşat Nuri romancılık yeteneği ile doğmuşsa , yani benim yoksul tespitime göre, Saramago da aynı yetenekle doğmuş. Bir cümleyi kaçırmak bile koca eseri tam anlayamamaya sebep olabiliyor ki bence kaliteli bir roman ve film böyle olmalı ki. Bir saatçi gibi titiz bir işçilik ile her sözcüğü üzerinde düşünerek her cümleyi belki de elli kere tekrardan yazarak roman yazdığı hissi veriyor. Anlayış tarzı ile gerçekten okurunu tatmin ediyor. Tabii kendi tarzı olan paragraf , büyük harf, ünlem ve soru işareti, tırnak, konuşma çizgisi gibi şeyleri kullanmaması bu eserde de devam ediyor.
Dini boyutuna gelince yukarıdaki bütün olumlu yorumları sıfır ile çarpmak pekala mümkün. Çünkü Tanrı ile, peygamberler ile bizim kıssa diye diye bildiğimiz peygamber hikayeleri ile, yaradılış ile düpedüz alay ediyor. Tevrat'ta yazılanların , bizim inancımıza göre , tahrip edildiği bir gerçek olsa da insanların ölümünde ve acı cekmesinde Tanrıyı suçlu buluyor. Eserin genelinde ve en sonunda Tanrının kötü olduğu sonucunu çıkarıyor.
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.