“Yaralar vardır hayatta, ruhu cüzam gibi yavaş yavaş ve yalnızlıkta yiyen, kemiren yaralar.” Şeklinde başlar Kör Baykuş. Ve daha ilk cümleden o derinliğe alır çeker sizi.
Anlaması da anlatması da zor bir eser. Her okuyuşta farklı şeyler hissettirir haleti ruhiyeye göre. Ne anlattığından çok size neler hissettirdiğini konuşmak gerek belki de.
Rüyalar, sanrılar, vehimler, hayaller. Anlayamayız hayal mi gerçek mi hiçbir şeyi. Karanlık, kapkaranlık boğucu bir hava hakimdir. Son sayfaya kadar zifiri karanlık bir odaya hapsedilmiş hissedersiniz kendinizi. Olaylar tekrarlanır, tekrar tekrar yaşanır. Aslında aynı kişilerdir belki de. “ ben kendim geçmiş nesillerin bir toplamı değil miydim, onların tecrübeleri bana miras kalmamış mıydı?” Derken anlıyoruz belki de yaşanılan tecrübelerin geçmişte de kader ortakları olduğunu ve bizim bunların toplamından oluştuğumuzu.
Yalnız ölüm yalan söylemez!
Ölümün varlığı bütün vehim ve hayalleri yok eder. Bizler ölümün çocuklarıyız, hayatın aldatmacalarından bizi o kurtarır. Hayatın derinlerinden seslenir, yanına çağırır bizi.” Kendisinin de nasıl bir sona doğru gittiğini yazıyordu belki de Sadık Hidayet.
Derin, çok derin, zor bir eser.
·
13 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.