Daha önce birkaç tane daha Orhan Pamuk eseri okudum ama hiçbirinden bu eserin yarışı kadar zevk almadım. ( Beyaz Kale, Kar, Masumiyet Müzesi) Hatta tezhip sanatçısı adayı olamama rağmen tarihe ilgi duymama rağmen , nakkaşları anlatmasına rağmen Benim Adım Kırmızı'dan da zevk almadım. Ama bu eser başka. Yazar, gerçekten çok emek vermiş, düşünmüş, kurgulamış, çok da güzel yazmış. Kurgusu gerçekten ama gerçekten harika, yazarın tabiri ile modern bir destan. Edebiyatımızda klasik olarak adlandırılabilecek eserler arasında benim ilk sıramda Çalıkuşu'nun yanına yakışır fikrindeyim.
Yazar, eseri yazarken 40'ın üzerinde sokak satıcısı ile konuşmuş, onların hikayelerini dinlemiş, bunu da gayet güzel esere aktarmış. Asıl güzel olansa siz Mevlut ile Rayiha'nın hikayesini okurken İstanbul'un nasıl bir beton cehennemi olduğuna da farkında olmadan şahit oluyorsunuz. Aynı zamanda sevmekle, aşkla, aşktan ne beklediğinizle ilgili fikirlerinizi de gözden geçiriyorsunuz.
Her şey bir yana okuduğum yüzlerce kitap arasında en güzel son cümle de bu esere ait. Yüzlerce sayfa süren Mevlüt'ün kafasındaki karışıklık son cümlede son buluyor. "Ben bu hayatta en çok Rayiha'yı sevdim " dedi Mevlüt kendi kendine...
·
9 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.