Haruki Murakami'yi ilk defa Barış Özcan'ın "oku" serisinde gördüm ve yaptığı yorumlardan etkilendiğim için alıp okudum.
Japon Edebiyatı'ndan okuduğum ilk eser. 1968-1970 Japonyası'nı, okullarını, gençlerin ve öğrencilerin hayat tarzlarını tam anlamıyla yansıtan bi eser.
Roman, Vatanebu'nun Almanya Havaalanındaki uçakta "Norwegian Wood" şarkısını duyup 20'li yaşlarını anımsamasıyla başlıyor. Kitap boyunca Vatanebu'nun öğrencilik hayatını, edindiği arkadaşları ve hayat tarzını okuyoruz.
Kitaptaki duygular okuyucuya çok güzel geçirilmiş, kendinizi bir anda olayların içinde buluyosunuz ve bi anda akıp gidiyor. Bence kitaptaki en büyük sorun gereksiz yerlere bile cinsellik serpiştirilmesiydi ve bazı rahatsız edici noktalar vardı.
Örneğin kitabın sonlarına doğru Naoko'nun yaşadıklarından etkilenip hazmetmeye çalışırken yazar bir anda konuyu yine saptırmış.
Kitapta genel bi ölüm teması hakim. Ya karakterlerin öldüğünü ya da karakterlerin yakınlarının öldüğünü okuyoruz fakat bu intihar ile ölüm. Bunun sebebi de Japonya'da 20-44 yaş arası insanların çoğunun intihar etmesiymiş.
·
9 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.