Yirmi sekiz yaşında Enes adında otistik bir adam, onunla yaşayan Zeynep adında psikolog bir abla ve yine onlarla yaşayan Nilgün adında mahalleden bir teyze.
Annesini ve babasını kendisinin de içinde bulunduğu bir trafik kazasında kaybeden Enes, dışardan otistik gibi görünse de - yani yersiz bir şekilde ellerini çırpması, olduğu yerde dönmesi, karşısındakinin gözlerine bakamaması gibi - aslında her şeyi en ince ayrıntılarına kadar anlayabilen, çözümleyen ve özel yetenekleri olan bir kişidir fakat konuşma yetisine sahip değildir. Ablasıyla iletişim kurmak için kartlardan oluşan çeşitli resimler kullanıyor. Mesela Enes kek yapmak istediğinde kek resminin bulunduğu kartı gösteriyor ablasına veya Nilgün teyzesine. Bu arada Enes’in yeteneklerinden biri de çok güzel kek yapabilmesi.
Yazarımız bu romanında, her ne kadar konuşma yeteneği olmasa da en çok otizmli Enes’i konuşturmuş. Tabii Enes’in konuşmaları kendi kendine olmuş. Zihninden geçenleri biz okuyuculara açmış. Bu konuşmalarda dünyadaki çarpıklıklardan, duyarsızlıklardan, olması gerekenlerden, aile ilişkilerinden, aşktan vb. birçok konudan bahsetmiş. Yazarımız bir bakıma, anlatmak istediklerinin arasına Enes’in başrolde olduğu olayları sıkıştırmış. Aslolan olaydan çok verilmek istenen fikirler sanki. Yazarın vermek istediği düşüncelere katılmamak elde değil bu arada.
Okunması gereken bir roman olduğunu düşünüyorum. İki günde okudum bu kitabı. Kitapla ilgili sıkıldığım tek nokta Enes’in kendi kendiyle konuşmalarının olduğu uzun ve paragrafsız bölümler. Her ne kadar mantıklı şeylerden bahsetse de bu bölümler, hem italik yazının kullanılması hem de uzun paragraflardan oluşması nedeniyle beni biraz boğdu.
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.