Kendisinden sonra yazılan birçok tarihi roman ve klasiğe ilham kaynağı olmuş, İtalyan edebiyatının başyapıtlarından Nişanlılar, ilk kez 1834’te yayımlanmış. 17.yy’ın başlarında, Lombardiya bölgesinde bir köyde yaşayan iki gencin kavuşamama hikayesi çevresinde muazzam bir düzen eleştirisi aslında kitap. Dönemin ruhban sınıfını, bürokrasisini, yönetici sınıfını, politikacılarını, adalet sistemini eleştiriyor Manzoni ve yarı-feodal düzende ezilen halkı anlatıyor. O dönemde yaşanan kıtlık, ayaklanma ve yaşadığımız dönemle de korkunç benzerlikler gösteren (dört yüzyıl geçmiş olmasına rağmen çok fazla şeyin değişmediğini görmek sarsıcıydı) veba salgınına da tanıklık ediyoruz. Bu tarihi arka plan ve toplumsal eleştiriler, kitabı okurken yer yer Victor Hugo’nun Sefiller’ini, yer yer Stendhal’in Kırmızı ve Siyah’ını anımsattı bana. Kitabın adı yanıltıcı, kurgu kesinlikle salt bir aşk ekseninde ilerlemiyor hatta iki gencin hikayesi bu uzun kurguda oldukça az bir kısımda yer alıyor diyebiliriz, kalan kısımlarda değişik kesimlerden karakterlerin her biri diğerinden zengin hikayesini okuyor ve bu hikayeler üzerinden Manzoni’nin çizdiği toplumsal panoramayı seyrediyoruz. Oldukça akıcı, sürükleyici (özellikle ilk çeyreği soluksuz okudum) ve bayılarak okuduğum bir kitap oldu. Klasiklerden hoşlanan herkese muhakkak tavsiye ederim. En sevdiğim klasikler arasında yerini aldı. Ben Literatür Yayınları’ndan okudum, şu an İletişim Yayınları basıyor aynı çeviriyi, daha özenli bir redaksiyonla.
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.