Bir gülümsemeyle bitiriyorum 626 sayfalık bıkmadan, usanmadan okuduğum bu kitabı. Yazarın diline, betimlemelerine hayran kaldım okurken. Hatta bazı sayfaları tekrar tekrar okudum içime çektim o diyalogları. Okudukça da her sayfada Jane'in karakterine hayran kaldım. Örneğin, hayatta tamamen yalnız kaldığında ve zor bir seçim yapması gerektiğinde şöyle diyor Jane: "Kendimi umursuyorum ben. Ne kadar yalnız, kimsesiz, ne kadar kolsuz kanatsız kalırsam, kendi kendimi o kadar sayacağım."
Kitabın içeriğine gelecek olursak... Jane Eyre, 10 yaşlarında öksüz ve yetim bir çocuk. Dayısı, yengesi ve onların çocuklarıyla yaşamını sürdürürken dayısının vefat etmesi üzerine hayatı alt üst olur. Yengesini ve çocuklarının yanında yaşadığı sıkıntılar sonucu en sonunda yolu Lowood yatılı okuluna düşer. Başta yatılı okulda sıkıntılı günler çeken Jane burada edindiği arkadaşlar ve öğretmenler yardımıyla sıkıntılardan yavaş yavaş kurtulduğu 10 yıl geçirir. Artık buradan ayrılma ve hayata adım atmaya karar veren kahramanımızın yolu Bay Rochester'ın konağına düşer ve burada mürebbiyelik yapmaya başlar. Jane Eyre bu konakta aşk ve sevgiyle tanışır ancak geçmişten gelen bir sır bu mutlulukla arasına girer ve onun için bir kez daha zorlu bir yolculuk başlar.
Herkesin mutlaka okuması gereken ve okurken asla sıkılmayacağınız, pişman olmayacağınız bir kitap. Jane Eyre bize kadınların kendi başlarına ayakta durabileceğini, en kötü zorluklara bile dayanabileceğini ve hiçbir durumda muhtaç hissetmemesi gerektiğini gösteriyor. Son olarak bunun üzerine unutulmaması gereken bir alıntı bırakıyorum:
"Hayır, kendi kendini sen çekip ayıracaksın, kimse sana yardım etmeyecek. Kendi elinle sağ gözünü oyacaksın. Kendi elinle sağ elini keseceksin. Kendi yüreğini kendin deşeceksin."
·
207 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.