Nasıl bu kadar duyarsız olabiliyor insanlar. Biliyor ama sesini çıkarmıyor, gerçi bilse de yardıma koşsada bazen insan bulunduğu durumun açıklığını izah dahi edemiyor.
Ölümünün kimden geleceğini bilerek, hiçbir şey yapmamak ve teslim olmak.
Santigo Nasar' a özel bir durum olsa gerek.
İnsanların bu denli sorumsuz oluşu, resmen üç maymunu oynamaları, herkes tarafından bilinen cinayete göz yummaları ve buna bağlı olarak gelişen olayları hiç olmamış gibi hayatlarına devam etmeleri cidden sinir bozucu.
Bizler biliyor olsa idik acaba buradaki gibi duyarsızlığa mı bürünürdük?
Yoksa engel mi olurduk?
Sorular, düşünceler asla bitmez.
Toplum tarafından yadırganan, nice kanlar dökülmüş, nice hayatlar bitirmiş olan "bekaret" kavramı burada karşımıza çıkıyor.
Bir kadın bekareti ile mi kadındır?
Namus olgusu sadece bundan mı ibarettir?
Toplumun çarşaf algısı, sergilenmesi ve gururmuş gibi bahsedilmesi mahremiyet ve özel hayatın gizliliğini ihlalden başka ne olabilir.
Sayfa; 40
"Onların inandıkları tek şey, çarşaflarda gördükleridir."
...........
"Söyleyin hala bu dünyada mı yaşıyorsunuz?"
Malesef öyle, yaşattıkları takdirde yaşamaya çalışıyoruz.
.........
Kitabı gelişigüzel okuyacaklar asla öyle bir şey içine girmeyin. Anlayarak olay döngüsünü idrak ederek hatta sindirerek okuyunuz. Yoksa hep bir önceki sayfaya dönüp "acaba" diye sorgular durursunuz kendinizi.
Normalde kitapların sonunda cinayet çözümlenir ama burada kitabın başında nelerin olabileceği açıkça anlatılıyor.
Ama son bakalım sizde neler bırakacak.
Önemli olan çıkaracağınız izlenim.
Belki biraz duyarsızlık yüzünden sinirleriniz zıplayacak.
Belki de şuan içinde bulunduğumuz gerçeği sorgulayacaksınız.
.....
Şu son cümle insanın boğazını düğüm düğüm ediyor.
"Beni öldürdüler Wene Hala."
Keyifli okumalar diliyorum.
··
80 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.