Ve evet Durgun Don okuma serüvenim sona erdi. Dört kitapla birlikte Kazaklarla, Kızıllarla , Bolşeviklerle , Komünistlerle , Sovyet Rusya savunucularıyla , Çar'ın devrilmesini isteyenlerle olmak çok etkileyici bir durumdu. Başta Tatarski köyünde olmak üzere bütün Don bölgelerinde o pastoral havayı solumak harikaydı. Şolohov'un bizleri çıkardığı yolda soluksuz savaşı , soluksuz ölümü görüyoruz. Kadınların dul kalması , çocukların yetim ve öksüz kalması , evlerde tuz , şeker , gazyağı dahi olmaması da savaşın getirdikleri... Aşk , savaşa boyun eğer mi? Fedakarlık var mıdır savaşta? Bir kılıç mı yeter gözünü kırpmadan öldürmeye?
Dördüncü ciltte şunu görüyoruz: Ekim Devrimi sonrasında yaşanan İç savaş yavaş yavaş sona erdikten sonra cepheden dönüşler başlıyor. Yine birlik olanlar ayrılıyor. Yine ölümler , kaçışlar devam ediyor. Ailelerin yavaş yavaş parçalanmasını görüyoruz. Savaştan bıkmış , artık hayatlarını tüfeksiz geçirmek isteyen askerleri görüyoruz. Ne müfreze kalıyor ne cephe. Sovyet Rusya'nın yok olmasını isteyip iç savaşı sürdürmeye çalışanları okuyoruz fakat okuyucu da fark edecek ki sona yaklaşıyoruz. Beyhude... Çok ama çok sevdim Durgun Don serisini. Seriden en çok birinci cildi sevdim. Birinci ciltte bir sahne var ki aklıma geldikçe hala etkileniyorum. Çok acı bir durum. Çaresizlik böyle oluyormuş demek. Şolohov ile tanıştığım için çok mutlu oldum gerçekten. "Uyandırılmış Toprak" adlı eserini de mutlaka okuyacağım. Mutlaka ama mutlaka tavsiye ediyorum.
·
12 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.