kitap hakkındaki düşüncelerim
Tavsiye üzerine edindiğim ve okuduğum bu kitap, şimdiye kadar sorgulamadığım bazı şeyleri sorgulamama neden olan , bazen sarsıcı bazen rahatsız edici ( ama farkındalığı arttırdığını düşündüğüm için iyi anlamda) bir kitaptı. Kurgu dışı olan bu eseri, sadece psikoloji ile profesyonel anlamda ilgilenenlerin değil , çocuk ile iç içe olan , anne babaların, öğretmenlerin , kısacası bizim gibi tüm yetişkinlerin de okuması gerektiğini düşünüyorum . Psikoterapist yazar Alice Miller kitabı 1979 ve 1996 yıllarında olmak üzere iki defa kaleme almış, tabii ki geçen yıllarda, psikoloji alanındaki gelişmeler ve terapi yöntemleri yönünden bir çok değişiklik olmuştur, ama kitabı özü yönünden değerlendirdiğimde henüz çocuk sahibi olmadan okuma şansı bulduğum için seviniyorum. Yazar ,çocuklukta meydana gelen travmaların ve bunların bilinç dışına itilmesinden doğan sonuçlarının, çocuğun yetişkin döneminde hayatını nasıl olumsuz yönde şekillendirmesine yol açtığından bahsediyor, bu arada çarpıcı örnekler de veriyor. Çocuğun erken dönemlerde duygusal dünyasına önem verilmemesinin, onun birey olarak görülmemesinin , sadece çocuk yönünden değil, toplum yönünden de nasıl etkileri olduğunu anlatıyor. Hani karikatürize edilmiş haliyle, danışan koltukta uzanırken, psikoterapist, “bana çocukluğunuzdan bahsedin “ diye başlar ya söze, işte bu kitap o karikatürün hakkını veriyor bence :))
Son olarak; yazar son sözünün son cümlesinde “yıllarca kendi çocukluk öykümün üzerindeki örtüyü tümüyle kaldırabilmenin yollarını aradım ve sonraları bunun ulaşılması olanaksız bir hedef olduğunu kavradım. Bu “ herşeyi çözme” saplantısından vazgeçtikten sonra, önümde yepyeni yollar açıldığını ve yeni perspektiflerin belirdiğini gördüm.” Der
Okumak isteyen herkese keyifli okumalar.
·
6 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.