Ben Biriciğim!Edebiyat
M. Stirner'i okumadan önce 'egoist' kavramı hakkında yorum yapmak eksik bir anlatım olur kanımca.
Zira:
Egoist kimdir? Ya da Egoist olmak kötü bir şey mi?
Kötüyse bunca egoiste niye tapar, boyun eğer, sevgi sanarak onlara kendisini, bedenini adar insan? Peki biz neden egoist değiliz de hümanistiz? Hümanist olan bizler, kendi benimize neden bunca faşizan yaklaşıyoruz?
Bunu anlamak, bunu sorgulamak gerekir.
İnsanlığa hizmet edeyim derken egosit ve bencile yem oluyoruz.
Bu bağlamda yola çıkan Stirner de diyor ki: av değil, avcı ol Ben! ol artık.
Bencil!'i Kötü bir kavram olarak zihnimizde yer edilmesini sağlayanlar en onulmaz' egoistlerden' başkası değildir. Kendilerine göre kurallar çıkaranlar, kendi eğlencesine göre etik- i! savunanlar...
Ve çerçeve insanlar yaratan Egosit, tuvallindeki insan kalabalığına istediği şekli, rengi vermeyi de kendinde hak gördü. Çünkü o yaratan, koruyan, doğurandı...
Egoist, sürü birlikte meleyince sefasını sürdü, çerçeve insanlar ise 'birlikten güç doğar, hepimiz birimiz için' sarhoşluğuyla kendisini inkar etti, hak, adalet ve ahlak çukurlarında boğulurken zevk aldığını sandı. "Ama ne çare ki sizde zevkten eser yok!"
Yine egoist, bir sürü ödevler verdi 'Sürüsüne.' Kendi olmak isteyeni lanetli kıldı.
Sürü de geri kalır mı hiç? Beni'ni savunana karşı topyekün saldırmayı ezberledi.
Biz değil de ben olursan, aileye, topluma, vatana bağlı olmayan, yasa/tanrı tanımaz, töre bilmez, ahlak düşmanı ben-cil! olursun, dedi.
Oysa egoist yaşamın kendisi değil midir?
Kendi çıkarı doğrultusunda gün geceye, filiz ağaca, insan oğlu krala, padişaha, şaha, hazrete dönüşür.
'insanlık gücü adına' elinde tuttuğu kılıcı kendi çıkarı için sallar: tanrı, devlet, toplum, aile...
Halbuki herbirimiz diyebilmeliydik:
Ben biriciğim. *
"
Ben seninle ilgili hiçbir şeye itibar etmek ya da saygı duymak istemiyorum, ne içindeki mülkiyet sahibine, ne içindeki çulsuza, hatta içindeki insana bile... Ben seni kullanmak istiyorum. Tuz, yiyeceklerime lezzet katar, bu nedenle onu yemeğime serperim, balık bir besindir, bu yüzden onu yerim. Sende hayatıma neşe katma yeteneğini keşfettiğim için Seni hayat arkadaşım olarak seçiyorum. Belki de tuzda billurlaşma olayını incelerim, balıkta hayvana özgü nitelikleri, Senin üzerinde de insan tabiatını... Sen Benim için ne isen, osun, yani Benim nesnemsin ve Benim nesnem olduğun için de Benim mülkümsün. "
Sahi,
Max Stirner, bizleri başkalarının değil, kendi 'egoist'imiz olmaya davet ederken yanlış mı yapıyor?
Düşünmek lazım efenim düşünmek!
·
539 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.