Bazen acıyorum kendime...
Yaslanıp yürüdüğüm doğrularımla,
yanlış omuzlara baş koymuşum meğer.
Ben verdikçe isteyen, ve hep
“fedakarlık gerek” diye sineye
çektiğim insanlarla kesişti yollarım..
Hani yüreğimde taşıdıklarım ağır
gelmedi de bana, yorulduğumda
umutlarımı tazeleyecek bir yüreği
karşımda bulamadığımda tükendim.
Evet bazen acıyorum kendime...
Ruhumdaki bu kanayan yaraları
dindiremiyor'um
Ve aynaya bakınca, yüzümdeki
“DEĞDİ Mİ ? “ diyen o acı tebessümü
bir türlü içime sindiremiyorum..!