Bazen boşa kürek çekiyormuş hissine kapılıyorum. Söylediğin söz sadece kelimeler ile sınırlı kalıyor. Karşı tarafın hayat mücadelesinin gölgesinde kaldığımı hissediyorum. Sahi iki kişilik aşkta tek kişilik yalnızlık yaşayan tek ben miyim?
Yoksa bu hissi yaşatan sorumluların farkına varması gereken bir durum mu?