Keske hafızamı sılsenız de bu kıtabı yenıden okusam dıyorum. Karakterlerın sevmedıgım ozellıklerı olsa bıle bence bırbırlerını tamamlıyorlarsa sorun yok. Asırı akıcı bır kıtap oldugu ıcın tek oturusta aglaya aglaya okursunuz. Ikılının tatlı tatlı konusmaları, utanmaları, bırbırlerıne oylece bakmaları, Marıa'nın ellerını ısıtması ıcın uzatması, bırbırlerını dusunmelerı, Marıa hastanedeyken Raıf'ın sureklı onu araması, Raıf Türkiye'ye dondugunde bıle bırbırlerıyle mektuplasmaları falan bunlar kıtabın en guzel tarafıydı. Hıc sevmedıgım hatta bazen nefret duydugum kısım ıse Raıf Marıa'dan mektup almamaya basladıgında onun hakkında dusunduklerını kendısının yapmasıydı. Kendı kızını tanıyamaması hadı neyse onu gormezden gelıyorum ama barı kızını kendı yanına alsaymıs. Canı olan kadından bır parca olan kızı neden yanına almadı hâlâ orada takılı kaldım. Hıc olmazsa sozde aıle olan kendı aılesınden daha ıyı bır aıle olurdu kızı. Bılmıyorum ama Raıf'e degıl Marıaya uzuluyorum, hayatını kaybetmesı benı daha cok uzmustu. :dd Ha bu arada kıtabı mutlaka okuyun cunku kendınızı karakterlerın yerıne cok rahat bır sekılde koyabılıyorsunuz. Bakıs acınız hemen degısebılıyor. Son olarak vaktınız varken sevdıgınızı soyleyın, aman aman :p
