Dışarıda delice yağan yağmur,
duygularıma hapsolmuş bir şekilde yağmuru seyrediyorum.
Kulaklarıma nereden geldiğini bilmediğim bir keman sesi,
usul usul iliklerime işliyor.
Aklımda sen,
ruhumda sen.
Pencereden elimi dışarı uzatıyorum,
bir umut, belki elime değen yağmur damlalarından birisin.
Belki de çoktan bir başkasının camına düşen bir damla oldun.
Yanı başımda telefon,
belki bu sessizliği bozarsın diye bekliyorum.
Uzun zamandır takvime bakmıyorum,
geçen yılları saymaktan korkuyorum.
Acaba zaman beni sana unutturmuş mudur?
Hiç aklına gelmiş miyimdir?
Lise hatıralarında hiç beni anımsadığın oluyor mu?
Belki de çoktan unuttun... Biliyor musun, ben hâlâ bekliyorum.