Görkem Çelik
@gorkemcelikk
1 okur puanı
Aralık 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Yazacaktım. Ruhumun ilacı kelimelerdi. Yazarsam rahatlayacak, yazarsam dökülecek, yazarsam kendim olacaktım. Evet, yazacaktım.
Reklam
Hayatın Zarlarına Karşı İtirazlar
Kitabı bitirdiğimde sanki birilerinin hikayesini emanet aldım. 
Nuray Elçin ’in ilk öykü kitabı olan 
Baht Oyunları , tam da böyle bir emanet gibi duruyor şu an kitaplığımda, gözümün önünde. Yazarı da kitabı da çokça sevmemin sebebi, bizi büyük iddialarla değil, mutfağımızdaki bulaşık suyuyla, kendimizden bile sakladığımız baht kaygısıyla selamlaması.
Kitabın ismindeki "baht" kelimesi, insanın üzerine çöken ağır bir alınyazısından ziyade, sanki her sabah yeniden kurulan bir oyun masası gibi geliyor kulağa. Elçin, karakterlerini bu masaya oturturken onlara devasa kahramanlıklar vermiyor aslında. Hatta tam da aksine, hepimizin her gün yaptığı hayati taktikleri anlatıyor. Senin bir oyun alanın vardır ama sen o alanın içinde kendi küçük eylemlerinle, sessiz isyanlarınla o oyunu sabote edebilirsin. Kitap, işte bu oyunların incelikli hikâyesi.
Öyküleri okurken fark ediyorsunuz ki, yazar mekânı sadece bir dekor olarak kullanmıyor. Sanki o mekânlar da birer karakter gibi hissettirdi mesela bana. Bir kadının yıllanmış evliliğiyle, mutfak tezgâhındaki bulaşık köpükleri arasında hesaplaşması (hani o köpüklerin dışarı taştığı an), aslında içindeki o bastırılmış öfkenin dışa vurumu. Ya da emekli olduktan sonra kim olduğunu unutan bir memurun, kentin en günahkâr kabul edilen sokaklarında kendini araması... Nuray Elçin, bizi kentsel dönüşümün gölgesinden alıp, Zürafa Sokak’ın gerçekliğine kadar götürürken de asla yargılamıyor. Sadece, bak burada da bir insan var, bu insanlar bunları yaşıyor, diyor.
Kaleminin en sevdiğim yanı ise, karakterlerine şefkatle yaklaşması oldu. Editörü Zarife Biliz’in de belirttiği gibi, o yaraları kaşımıyor, sadece üzerindeki kabuğu incitmeden kaldırıp, altına bakmamızı sağlıyor. Emekli olunca hiç kimse olduğunu fark edenler, evine babaannesi taşınınca kendi
Nuray Elçin ’in ilk öykü kitabı olan Baht Oyunları , tam da böyle bir emanet gibi duruyor şu an kitaplığımda, gözümün önünde. Yazarı da kitabı da çokça sevmemin sebebi, bizi büyük iddialarla değil, mutfağımızdaki bulaşık suyuyla, kendimizden bile sakladığımız baht kaygısıyla selamlaması.
Kitabın ismindeki "baht" kelimesi, insanın üzerine çöken ağır bir alınyazısından ziyade, sanki her sabah yeniden kurulan bir oyun masası gibi geliyor kulağa. Elçin, karakterlerini bu masaya oturturken onlara devasa kahramanlıklar vermiyor aslında. Hatta tam da aksine, hepimizin her gün yaptığı hayati taktikleri anlatıyor. Senin bir oyun alanın vardır ama sen o alanın içinde kendi küçük eylemlerinle, sessiz isyanlarınla o oyunu sabote edebilirsin. Kitap, işte bu oyunların incelikli hikâyesi.
Öyküleri okurken fark ediyorsunuz ki, yazar mekânı sadece bir dekor olarak kullanmıyor. Sanki o mekânlar da birer karakter gibi hissettirdi mesela bana. Bir kadının yıllanmış evliliğiyle, mutfak tezgâhındaki bulaşık köpükleri arasında hesaplaşması (hani o köpüklerin dışarı taştığı an), aslında içindeki o bastırılmış öfkenin dışa vurumu. Ya da emekli olduktan sonra kim olduğunu unutan bir memurun, kentin en günahkâr kabul edilen sokaklarında kendini araması... Nuray Elçin, bizi kentsel dönüşümün gölgesinden alıp, Zürafa Sokak’ın gerçekliğine kadar götürürken de asla yargılamıyor. Sadece, bak burada da bir insan var, bu insanlar bunları yaşıyor, diyor.
Kaleminin en sevdiğim yanı ise, karakterlerine şefkatle yaklaşması oldu. Editörü Zarife Biliz’in de belirttiği gibi, o yaraları kaşımıyor, sadece üzerindeki kabuğu incitmeden kaldırıp, altına bakmamızı sağlıyor. Emekli olunca hiç kimse olduğunu fark edenler, evine babaannesi taşınınca kendiKalanların Enkazında Bir "Kambur" Yürüyüşü
𐙚𐙚𐙚
Esra Kahya’nın 2021 yılında Ahmet Hamdi Tanpınar Roman Ödülü’ne layık görülen ve serüvenine "Kambur" ismiyle başlayıp "Bir İntihar Çok Ölüm" ismiyle evrilen eseri, sadece bir hikâye anlatmıyor. Türk edebiyatında eksikliği hissedilen eril kırılganlığı ve yası masaya yatırarak okuru kendi içindeki enkazla yüzleştiriyor.
Kitabın aldığı ödül sıradan bir başarı değil. Ahmet Hamdi Tanpınar, Türk edebiyatında zamanın, hafızanın ve insanın içsel çatışmalarının zirvesini temsil eder. Esra Kahya, bu ağır mirası omuzlarında taşırken ezilmek yerine, Tanpınar'ın huzursuzluk temasını modern bir intihar anlatısına eklemliyor. "Kambur" ismi, bireyin kendi geçmişine ve toplumun ona biçtiği role karşı duyduğu o fizikselleşmiş acının simgesiydi. Ancak kitabın yeni ismi olan "Bir İntihar Çok Ölüm" yazarın bakış açısını bireyden topluma doğru genişlettiğinin en büyük kanıtı. Ölüm, biyolojik bir son değil, geride kalanların ruhunda açılan ve asla kapanmayacak birer kara deliktir.
𐙚𐙚𐙚
Kitabın ilk cümlesi (ki ilk cümle Esra Kahya için her şeydir.:)) olan "Ben dün gece kendi isteğimle öldüm. Otuz beş yıl süren bir kâbustan uyanmak için bunu yapmak zorundaydım..." ifadesi, metnin temelini atıyor. İntiharı bir kaçış ya da yenilgi olarak değil, bir uyanış olarak kurgulayarak toplumsal tabuları sarsıyor. Otuz beş yıl boyunca bir kâbusun içinde yaşayan Acibe için ölüm, belki de hayatında verdiği ilk ve en gerçek karardır.
Türk edebiyatında yas genellikle kadın figürleri üzerinden, ağıtlarla ve haykırışlarla işlenir. Esra Kahya’nın bu eserinde yaptığı en cesur hamle, Meskûr'u, Turgut'u, Rasim'i, Faruk Nafiz'i dilsiz ve duygusuz kale görüntüsünden çıkarıp, onları en çıplak ve en yaralı halleriyle konuşturmasıdır. Bu versiyonda erkeklerin sesinin gür duyulması, toplumun üzerimize yıktığı erkeklik
Sevgili kitap dostlarımızın önerileriyle belirlenen kitapları İnadına Edebiyat WhatsApp grubumuzda oylamaya sunduk ve Şubat ayında okunacak grup kitabını hep birlikte belirledik.
Paul Lynch’in “Peygamberin Şarkısı” adlı romanını birlikte okuyarak 26 Şubat Perşembe, 21.00’de Google-Meet’te İnadına Edebiyat üyelerimizin katılımıyla değerlendireceğiz.
Kitaplarla ve edebiyatla kalın...
VASATA İNAT YAŞASIN EDEBİYAT 😊📚🧡
Peygamberin Şarkısı
Paul Lynch
Peygamberin Şarkısı
Paul LynchReklam