Zor olan kabullenmekti
İyi şeyleri mahvetmek ile bilinirim üstadım insanlar gölge yanlarını görmek istemez görse de üstünden yıllar geçse de kabul etmek istemezler hep bir haklı haksız mahkemesi kurulur illa biri kurban olmak zorundaymış gibi bilmezler ki sürekli hayatı kötü olan biri iyiyi görünce afallıyor aynı şekilde sürekli hayatı iyi giden biri birden düşerse dengesini kaybeder ...
Bazen insan bazı şeyler söylemeden anlaşılsın istiyor görülsün duyulsun istiyor ama Çığlık atsan da nafile sana sağır olan seni duyamaz seni görmek isteyen demediğini de görür dediğine de kulak verir yeri gelir huzurundan da verir görmek emek ister bakıp geçmek iyi hoş demek daha çok tercih edilir basit olan varken niye zoru seçelim ki demi ...
Nasıl oluyorsa oluyorAlıntı
"Sanki içimde iki kişi var: Biri tüm dünyayı görmek istiyor, diğeri odasından çıkmak istemiyor."
Fyodor Dostoyevski
Fyodor DostoyevskiBir şiir olarak sıyrıl kalabalıktan
Sen saadeti o görkemli hayallerinde arıyorsun ya, arama… Bırak dünya bir yerlere usulca aksın. AVM’lerin ve şık görünen vitrinlerin bizim kalbimizde işi ne?
Bir kedi uyuyorsa otur yanına, uykusuna kıvrıl. Seni var etmeyecek maaş bordrosuna bakıp tebessüm etmek…
Sokağın karanlık yerinden aydınlığa bakabildiğin bu dar yapılarda kendin olmanın nimetini yaşa.
Bir şair olarak sıyrıl onlardan. Bir yazar, bir üst bilinç, bir merhamet gönüllüsü… Ne fark eder ismi…
Ben bugün yaşlı bir adamın, eşine aldığı bir demet gülü, yoldan geçen engelli ve siyahi bir adama verdiğini gördüm. Ne diyordu? İşte, bakmanın görmek olduğu -şiir olduğu o andaydık. Gördün mü? Bak, sıyrıldım kalabalıktan…
Vapur seyir hâlindeyken Kafkas bir kadının lezginka yaparak martılara eşlik ettiğini gördüm. Gördün mü? Sıyrıldım bu dar yapılardan.
Sen kendini başarmış sayıyorsun; bu kadar emin olma, efendim.
Geçmişin intikam hançerleri bırakmıyorsa yakanı, bırak o gülü de sök yakandan.
İnsana hata yapma imkânı veren Allah ve affa layık olamasak da affa layık olmayı dileyen bizler…
Sıyrıldım bu kalabalıktan.
İmkânsız gördüğümüz bu aydınlık sabahlar, inan, zor değil. Bize de hüzün gömleği iliştirilmiş, ne yapalım? Şiir var neyse ki, neyse ki mahşer var, neyse ki bir kez olsun kendimizi ifade edeceğimiz bu satırlar var.
Bir şiir olarak sıyrıldım bu dar yapılardan, kalabalıklardan, yalnızlıklardan; sıyrıldım maddiyatın karanlık sokağından.
Bir çocuğun tebessümü kadar aydınlık bir geleceğe inancım var.
Diyeceğim şu ki, efendim:
Nasılsın?
Sevilmek nasıl bişeydi,
hiçbir karşılık beklenilmeden çıkarsız değer görmek ne demekti,
bekliyorum çaresizce herkes gibi sevilmeyi...
Bir umut işte, boş umut insanı öldürür derler bekliyorum acaba o umudum yeşerecek mi yoksa solup gidecek mi...?
