Kimsenin umrunda değil şiirlerin
Kalkmışlar bir yalana kaşık tutmuşlar
Güneşin doğuşu hiç sevinç midir?
Kalkmışlar ve beni bir yalana ortak saymışlar
Salyası yarım akmış düşmanların
ve ben düşmanların lavanta koktuğuna şahit bir kurdum
sürüne küs
yalnız ve anlamsız.
Kapıların eşiklerinde uyuyanların türküsünü söyledim
Dünya durdu ve ben nefes nefese
koştum bir de yelkovan ile yengecin ellerini tutup
barıştırmayı denedim…
Seyit Câfer Arvas
Ergenliğimin zorlu geçtiği yıllarda babamın iş yerinde hediye edilen TRT radyosunu zaman zaman dinlerdim. Şiire başlamamla paralel olan bir olay oldu . Bir ezgi çalıyordu “ Eşref Ziya Terzi - Hüzün Türküsü” alıp radyoyu yorganın altında bitmemesine dua ederek dinlemiştim. Sonra bir şey oldu. Şiir geldi ve dediki “ Başlıyoruz”
Şimdi yine radyo dinliyorum ve o an gözümün önünden gitmiyor. Gözleri sımsıkı kapalı 16 yaşında çocuğun
“ Güzel anları değil yüz binlerce kahırla
Gökten yıldız kayınca beni hatırla, beni hatırla”
Dediği anda.