Ve kraliçe Crimhild elli iki öpücük verdi ona,
Sert ve korkunç sakalıyla, canını acıttı çok fena,
Ki tatlı yanağından gül rengi kanlar aktı:
Kraliçe keder içindeydi, ama rahibe göre böylesi makbuldü.
Kitabın bana öğrettiği en sarsıcı gerçek; zihnin insafsız yönetimi karşısında uyanık kalmanın bir tercih değil, bir zorunluluk olduğudur. Bilinci rehber edinmediğimiz her an, kendi kurguladığımız bir acı döngüsünde kaybolmaya mahkumuz.
Teşekkürler Mina
Teşekkürler Magistra
Teşekkürler Piraye♡