Bu kitabı bu kadar sevip değer verme sebeplerimden birisi sizin eleştirdiğiniz bir nokta: küçük Charlie’nin benliğini geri kazanması. Zekası artarken her ne kadar hayran duyulan birisi de olsa kendi bireyselliğinde yaşadığı acı katlanılmaz bir düzeye ulaşıyordu. Anılar, yaşanılanlar ve farkındalık..
“Sevgi alma ve sevgi verme yeteneğinden yoksun olan zeka, zihinsel ve ahlaki çöküşe, nevroza ve muhtemelen psikoza bile bile yol açar" alıntısı da tam olarak bunu kanıtlar nitelikte. Yani kitap aslında onun mutlu olduğu şekilde bitti diyebileceğimizi düşünüyorum 🥹