Gözde Pamukçuoğlu
@gozdepamuk
31 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Bana ait bi şeyler olmadan nasıl yaşarım bilmiyorum. Ama bana ait canımdan başka hiçbir şey yok bazen onun bile bana ait olduğundan şüpheliyim. Çünkü gerçekten zerre halin kalmaz ya hayatla insanlarla savaşmaya o durumdayım. Hem susmak istemiyorum hemde ölümüne susmayı tercih etmeye çalışıyorum. Dinleyip anlayacak birileri olmayınca ikinci seçenek hep daha cazip gelir. Sonrada şey derler bu çok soğuk ama bu fazla kendini beğenmiş egolu falan olursun. Kimse demez biz dinledik mi bir kere anlayamasakta empati kurduk mu demez... Herkes kendini haklı çıkarmanın peşindedir bu bir savaşmış gibi... Savaş mıydı gerçekten bu? Bizim ilişkilerimizde üstünlük taslama savaşında falan mıydık? Yoksa bu bizim kurgularımızdan mı ibaretti? Bana kalırsa ikiside var. Bu kadar karışıksa herşey tek bir seçenek olamaz. Eğer tek bir seçenek gerçek olmuş olsaydı herşey daha kolay çözülebilirdi belki... Ama keşke farklı bir seçenek olsaydı içinde barış olan manipüle olmayan yersiz endişelerin olmadığı bambaşka bir seçenek yaratabilseydik...
GP
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Birinin bana kızdığını duymak istemiyorum. Birinin beni sevdiğini görmek istemiyorum. Birinin bana acıdığını hissetmek istemiyorum. Birinin beni üzdüğünü anlamak istemiyorum. Birinin bana gülümsediğine şahit olmak istemiyorum. Birinin beni kırdığını iliklerime kadar yaşamak istemiyorum. Ben birini ya da birilerini istemiyorum. Ben beni kazanmak istiyorum. Beni gerçek beni kazanmak istiyorum. Ben birilerinin duygularıma göre beni yargılamasına beni ben olduğum için yargılamasına izin vermek istemiyorum. Bu kim olursa olsun. İstemiyorum. İnsanlığın adım adım bittiğini görmek istemiyorum.
Gözde PAMUKÇUOĞLU
Nerede hata yaptım bilmiyorum. Ama sanırım çok yerde hata yaptım... Çok istemekle, sürekli beklemekle, kendi kendimi iyi şeylerin olacağına umutlandırmakla belki bunlar gibi ya bunlardan farklı nedenler yüzünden çok yerde hata yaptım. Ne kazandın diye sorarsanız sadece acının verdiği dersleri kazandım. Ama o dersleri alsakta hata yapmaya devam ederiz ya öyle oldu... İnsan akıllanmak ya da akıllanmamak olarak yoruyor bunu hep. Ama konu akılla ilgili değil oysa. İnsan umutlanmak istiyor ne yaşarsa yaşasın tutunmak istiyor bazen bir kariyere bazen bir insana bazen bir aileye bazen bir tutkuya insan yaşamak istiyor insanlığını kaybetmeden yaşamak... Ama bir şeyleri ya fazla veriyoruz ya da eksik aldığımız derslere rağmen. Yinede ummaktan vazgeçmiyoruz bu sefer son desekte bi şeylere inanmayı tercih ediyoruz. Belki yine bir hatayı getiriyor ama inanmak ne olursa olsun güzel.
Gözde PAMUKÇUOĞLU
Bir şeyin hayalini çok kuruyorsun ve hayat sana zorla bıraktırıyor bırakmam hevesim var desende bir noktada vazgeçiyorsun. Sonra seni arıyorlar gel diye kabul edildin diye gözlerin doluyor bir cümleye... Hani bırakmıştın istemeyi hani hevesin kalmamıştı? Bir şeyleri gerçekten bırakır mıyız gerçekleşmeyince? Sonrasında bize geldiğinde neden bu kadar geç kaldın lan demek yerine gözlerimiz mi dolar? Hesap sormak istesekte sakince durur muyuz o an? Oysa yıllarca beklemişsin umutlanmışsın hayalini kurmuşsun sonra yana yana vazgeçmişsin ağlaya ağlaya gitmişsin... Ama gelmiş o hayal sana. Şimdi ister kabul et ister etme önceden o seçenek yokken şuan var. Hayat bu kadar belkide... Bu kadar basit ya da ismi her neyse ben isimde sıfatta bulamıyorum artık.
Gözde PAMUKÇUOĞLU
"Varlığınızın değeri bilinmiyorsa, yokluğunuzun yaşanması gerekir."
Erich Fromm