Ruhlarımız için en lüzumlu, en kıymetli olan şeyleri birbirimizde bulduktan sonra diğer ayrıntıyı görmemezlikten gelmek, daha doğrusu büyük bir gerçek için küçük gerçekleri feda etmek, daha insanca ve daha insaflı olmaz mıydı?
Çünkü belirsiz bir his bana, kim olursa olsun bir insanı tamamen gördükten ve gördüklerini kendinden saklamadıktan sonra, ona hiçbir zaman yaklaşılmayacağını fısıldıyordu.
İnsanlar birbirlerini tanımanın ne kadar güç olduğunu bildikleri için bu zahmetli işe teşebbüs etmektense körler gibi rastgele dolaşmayı ve ancak çarpıştıkça birbirlerinin mevcudiyetinden haberdar olmayı tercih ediyorlar.