Giray Yücel
@gryycl
Kitabın ilk birkaç bölümü herhangi bir olayı anlatmadığı için bazı okurlar açısından zorlayıcı olacaktır. Fakat bu bölümlerden sonra, olayın başlamasıyla insanı merak duygusu içinde bırakan, bazen komik, bazen üzücü bir atmosferin içerisine sokuyor okuru. Kitabın ana karakteri Çiçikov'un Rusya'nın büyük bir bölümünü dolaşmasının amacını yavaş yavaş öğrenmeye başlıyoruz. Elbette olayın tamamını kapsamıyor öğrendiklerimiz. Gogol'un mizah yönünün ne kadar başarılı olduğunu bu kitapta görmek mümkün. Birkaç yerde kahkahalarla güldüğümü itiraf etmek zorundayım. Betimlemeler bazı okurları sıkabilir ama betimlemelerin kalitesinin yüksekliği anında göze çarpıyor. Kitabın bana göre tek olumsuz özelliği eksik kalması. Gogol, kitabın ilk cildinde tamamen olumsuz bir Rusya atmosferi çizdiği için ikinci ciltte bu atmosferi değiştirmeyi, daha olumlu yazmayı amaçlamış. Fakat bunu yapamaması ve önceden beri sıkıntısını çektiği psikolojik bunalımlar yüzünden kitabın tek el yazması kopyasını ateşe atmış. Bu yüzden ikinci cilt Rus editörler tarafından tamamlanmaya çalışılmış. Ancak bunda başarılı olduklarını söylemek güç. İkinci ciltte bazı bölümler ya tamamen yok ya da kısmen var. Bu yüzden olay kopuyor ve puzzleın eksik parçalarını okur koymak zorunda kalıyor. Bunda da herkesin ne kadar başarılı olabileceği soru işareti.
Sonuç olarak, Ölü Canlar bana göre sabrı, hoşgörüyü ve düşünmeyi kesinlikle hak eden bir başyapıt.
